Razer Prio to mobilny kontroler, którego najważniejszym atutem jest składana konstrukcja. Po złożeniu zajmuje niewiele miejsca, a po rozłożeniu zapewnia zestaw fizycznych przycisków i analogów, dzięki którym smartfon może pełnić funkcję niewielkiej konsoli przenośnej. Sprawdziłem go podczas rozgrywki w kilku grach reprezentujących różne gatunki. Czy tak kompaktowe urządzenie zapewnia odpowiednią wygodę podczas rozgrywki? Sprawdzam.
Konstrukcja i mobilność
Razer Prio wyróżnia się przede wszystkim sposobem składania. Producent nie zastosował tutaj klasycznego, rozsuwanego pałąka, który utrzymuje telefon pomiędzy dwiema częściami kontrolera. Zamiast tego mamy dwie połówki połączone elastycznym elementem. Po złożeniu całość zajmuje wymiarowo 101 x 67 mm i waży zaledwie 101 gramów. To niewiele nawet jak na kontroler przeznaczony do współpracy ze smartfonem.
Rozłożenie urządzenia wymaga rozdzielenia obu części, obrócenia jednej z nich i odpowiedniego rozciągnięcia łącznika. Następnie wystarczy umieścić telefon pomiędzy uchwytami i podłączyć go do złącza USB-C. Po zakończeniu gry wykonujemy te czynności w odwrotnej kolejności. Mechanizm jest nietypowy, ale jego cel pozostaje jasny: kontroler ma być możliwie mały i łatwy do zabrania ze sobą.
W praktyce to właśnie niewielkie wymiary po złożeniu robią największą różnicę. Prio można schować do kieszeni spodni, kurtki albo niewielkiej przegródki plecaka. Nie trzeba specjalnie planować miejsca na akcesorium ani nosić ze sobą większego etui. Wystarczy mieć je pod ręką, by w wolnej chwili rozłożyć kontroler i rozpocząć rozgrywkę.
To rozwiązanie ma jednak określone konsekwencje. Razer Prio nie jest próbą stworzenia pełnowymiarowego pada w mniejszym wydaniu. Cała konstrukcja została podporządkowana mobilności, a telefon stanowi centralny element zestawu. W kolejnych częściach sprawdzę, jak ten kompromis wpływa na wygodę trzymania urządzenia i korzystanie z poszczególnych przycisków.
Przyciski, analogi i ergonomia
W przypadku tak niewielkiego kontrolera ergonomia jest równie ważna jak sama jakość wykonania przycisków. Razer Prio musi pomieścić wszystkie najważniejsze elementy sterujące na ograniczonej przestrzeni, a jednocześnie zapewnić miejsce na smartfon. W efekcie nie da się uniknąć kompromisów, które najbardziej odczuwalne są podczas dłuższej rozgrywki.
Najwięcej uwagi poświęciłem analogom. Są one niskoprofilowe i wyraźnie mniej wystają ponad powierzchnię kontrolera niż drążki znane z tradycyjnych padów. Nie zapewniają też tak wyraźnego podparcia dla kciuków. Początkowo wymaga to przyzwyczajenia, szczególnie jeśli na co dzień korzystamy z pełnowymiarowego kontrolera. Różnicę zauważyłem przede wszystkim podczas gry w Red Dead Redemption, a także w Destiny Rising, gdzie dynamiczniejsze sterowanie mocniej eksponuje ograniczenia takiej konstrukcji.
Nie oznacza to jednak, że analogi są nieużyteczne. Po kilku sesjach można się do nich przyzwyczaić i korzystać z nich bez ciągłego zwracania uwagi na ich nietypowy kształt. Trzeba tylko zaakceptować, że precyzja i komfort prowadzenia postaci nie będą identyczne jak na dużym padzie. W moim przypadku adaptacja przebiegła stosunkowo szybko, choć nadal wolę bardziej klasyczne drążki.
Pozytywnie wypadają natomiast spusty. Podczas gry w GRID Autosport mogłem stopniować przyspieszanie i hamowanie, zamiast ograniczać się do prostego działania włącz/wyłącz. Ma to znaczenie w grze wyścigowej, w której sposób operowania gazem i hamulcem wpływa na kontrolę nad samochodem. To dobry przykład na to, że mimo niewielkich rozmiarów Prio zachowuje funkcjonalność istotną dla bardziej wymagających gatunków.
Sama wielkość kontrolera ma jednak wpływ na ułożenie dłoni. Razer Prio oferuje ograniczone podparcie, a jego uchwyty nie są tak rozbudowane jak w klasycznych kontrolerach. Podczas krótszych sesji nie przeszkadzało mi to szczególnie, ale przy dłuższym graniu zaczynałem bardziej odczuwać różnicę. Osoby z większymi dłońmi mogą potrzebować więcej czasu, aby znaleźć wygodny sposób trzymania urządzenia.
Warto więc właściwie określić sobie przeznaczenie Prio. To kontroler, który ma być mały, lekki i łatwy do zabrania ze sobą, a niekoniecznie zapewniać maksymalny komfort podczas wielogodzinnych sesji. Można na nim grać dłużej, ale nie jest to konstrukcja, którą wybrałbym zamiast pełnowymiarowego pada do regularnego, stacjonarnego grania.
USB-C zamiast Bluetooth – prostota z pewnym kosztem
Razer Prio komunikuje się ze smartfonem przewodowo, za pośrednictwem złącza USB-C. Nie ma tutaj parowania Bluetooth ani konieczności pamiętania o ładowaniu dodatkowego akumulatora. W praktyce oznacza to, że po rozłożeniu kontrolera i podłączeniu telefonu możemy od razu przejść do konfiguracji oraz gry bez kolejnego etapu przygotowań.
Takie rozwiązanie ma też drugą stronę. Prio nie dysponuje własnym akumulatorem, dlatego podczas użytkowania pobiera energię bezpośrednio ze smartfona. Przy krótszych sesjach nie musi to stanowić dużego problemu, ale podczas dłuższej rozgrywki dodatkowe obciążenie baterii telefonu staje się już istotną wadą. Warto mieć to na uwadze zwłaszcza wtedy, gdy smartfon służy Wam nie tylko do grania, lecz także do codziennej komunikacji i pracy.
Jest jeszcze jedna konsekwencja zastosowania przewodowego połączenia. Po podłączeniu kontrolera port USB-C w telefonie jest zajęty, a Razer Prio nie zapewnia możliwości jednoczesnego ładowania smartfona. Nie podłączycie więc ładowarki do tego samego zestawu, aby bez przerwy kontynuować długą sesję. To ograniczenie, które w urządzeniu nastawionym na mobilne granie może mieć większe znaczenie, niż początkowo się wydaje.
Przewodowe połączenie upraszcza obsługę, ale nie oznacza automatycznie, że będzie najlepszym rozwiązaniem dla każdego. W przypadku Prio musicie zaakceptować kompromis: mniej czynności przed rozpoczęciem gry i brak osobnego akumulatora po stronie kontrolera, ale kosztem energii telefonu oraz możliwości ładowania go w trakcie rozgrywki.
Razer Cortex Mobile i konfiguracja kontrolera
Razer Prio nie jest urządzeniem, które po podłączeniu do telefonu zawsze zaczyna działać bez dodatkowej konfiguracji. Ważną rolę odgrywa tutaj aplikacja Razer Cortex Mobile, która odpowiada za obsługę kontrolera i zapewnia dostęp do ustawień związanych z jego działaniem. Nie jest to więc wyłącznie launcher z katalogiem gier, który można uruchomić raz i później o nim zapomnieć.
Aplikacja pozwala między innymi zmieniać przypisanie przycisków i spustów, regulować martwe strefy oraz czułość analogów, a także zarządzać aktualizacjami oprogramowania kontrolera. To przydatne możliwości, ponieważ preferencje dotyczące sterowania potrafią mocno różnić się w zależności od gry. Innych ustawień oczekujemy przecież od produkcji wyścigowej, a innych od dynamicznej gry akcji. Możliwość dopasowania kontrolera do własnych przyzwyczajeń jest więc czymś więcej niż tylko dodatkową pozycją w menu.
Cortex Mobile pełni również funkcję biblioteki i launchera gier. Pozwala przeglądać dostępne tytuły, porządkować je i uruchamiać z poziomu jednej aplikacji. Sam pomysł jest sensowny, choć nie należy oczekiwać, że program automatycznie rozwiąże wszystkie problemy ze zgodnością. To, czy dana produkcja poprawnie rozpozna kontroler, nadal zależy w dużej mierze od obsługi zewnętrznych urządzeń wejściowych przez samą grę.
Podczas testów ze smartfonem Poco X6 Pro korzystałem z Cortex Mobile jako elementu całego zestawu, a nie tylko jednorazowego narzędzia do uruchomienia kontrolera. Warto przy tym odróżnić standardową obsługę kontrolera od trybów emulujących dotykowe sterowanie. Takie rozwiązania mogą być przydatne w grach, które nie oferują natywnej obsługi pada, ale ich dostępność i zgodność zależą od konkretnego kontrolera, telefonu oraz tytułu.
Ostatecznie Cortex Mobile rozszerza możliwości kontrolera Prio i daje Wam większą kontrolę nad sposobem działania urządzenia. Jednocześnie oznacza to kolejny element, z którym trzeba się zapoznać przed rozpoczęciem zabawy. Dla osób lubiących dopasowywać sterowanie do własnych preferencji będzie to zaleta. Użytkownicy oczekujący zasady „podłącz i graj” mogą natomiast uznać, że mobilny kontroler powinien wymagać nieco mniej uwagi po stronie oprogramowania.
Razer Prio w grach
Najważniejszym sprawdzianem kontrolera nie są deklaracje producenta ani liczba przycisków, lecz to, jak sprawdza się podczas normalnej rozgrywki. Dlatego przetestowałem Razer Prio w czterech produkcjach reprezentujących różne gatunki: Diablo Immortal, GRID Autosport, Red Dead Redemption oraz Destiny Rising. Każda z nich stawia przed kontrolerem nieco inne wymagania, co pozwala lepiej ocenić jego uniwersalność.
Diablo Immortal
Na pierwszy ogień poszło Diablo Immortal. Hack and slash dobrze nadaje się do sprawdzenia rozmieszczenia przycisków, ponieważ podczas walki regularnie korzystamy zarówno z ruchu postaci, jak i kilku umiejętności. W tym przypadku Razer Prio sprawdził się bardzo dobrze. Sterowanie było responsywne, a układ elementów nie sprawiał problemów. Po kilku minutach można przestać koncentrować się na samym kontrolerze i skupić na eliminowaniu kolejnych przeciwników.
To istotne, bo w grach tego typu nie chcemy zastanawiać się, gdzie znajduje się konkretny przycisk ani walczyć z niewygodnym sterowaniem. Prio nie wymagało ode mnie długiego okresu przyzwyczajania się do podstawowej obsługi Diablo Immortal. W tym tytule kompaktowe rozmiary kontrolera nie przeszkadzały mi tak bardzo, jak podczas produkcji wymagających większej precyzji pracy analogami.
GRID Autosport
GRID Autosport pozwolił mi sprawdzić przede wszystkim działanie spustów. W grach wyścigowych sposób operowania gazem i hamulcem ma duże znaczenie, dlatego ważne jest, aby kontroler nie ograniczał tych funkcji do prostego wciśnięcia lub zwolnienia przycisku.
Razer Prio wypada tutaj korzystnie. Analogowe spusty pozwalają stopniować nacisk, a więc również kontrolować przyspieszanie i hamowanie w bardziej naturalny sposób. To rozwiązanie wyraźnie lepiej pasuje do charakteru GRID Autosport niż zwykłe przyciski działające zero-jedynkowo. Pod tym względem niewielki kontroler nie sprawia wrażenia urządzenia, które zostało zaprojektowane wyłącznie z myślą o prostych grach mobilnych.
Red Dead Redemption
W Red Dead Redemption większą uwagę zwróciłem na sterowanie postacią i kamerą. To właśnie w tej grze wyraźniej odczułem specyfikę analogów zastosowanych w Prio. Są płaskie i niskoprofilowe, przez co kciuk nie ma tak wyraźnego podparcia jak w przypadku klasycznego kontrolera.
Początkowo wymagało to ode mnie zmiany przyzwyczajeń. Nie jest to jednak problem, który uniemożliwia komfortową zabawę. Po pewnym czasie można dostosować sposób operowania drążkami i grać bez ciągłego myślenia o ich nietypowej konstrukcji. Mimo wszystko osoby przyzwyczajone do tradycyjnych analogów mogą potrzebować chwili, aby poczuć się z nimi swobodnie.
Destiny Rising
Na koniec sprawdziłem Destiny Rising, czyli produkcję, w której znaczenie ma zarówno sprawne poruszanie się, jak i kontrolowanie kierunku patrzenia. Dynamiczna rozgrywka mocniej eksponuje ograniczenia niewielkich analogów, szczególnie gdy trzeba szybko reagować na wydarzenia na ekranie.
Podobnie jak w Red Dead Redemption, pierwsze sesje wymagały przyzwyczajenia się do niskiego profilu drążków. Z czasem obsługa stawała się bardziej naturalna, choć ich niewielka wysokość nadal była odczuwalna. Nie przekreśla to jednak możliwości grania w strzelankę za pomocą Prio. Kontroler zapewnia zestaw fizycznych elementów sterujących, dzięki którym rozgrywka jest zupełnie innym doświadczeniem niż korzystanie z wirtualnych przycisków na ekranie smartfona.
Cztery gry, cztery różne sprawdziany
Testowane produkcje pokazały, że Razer Prio najlepiej odnajduje się tam, gdzie liczy się wygodny dostęp do fizycznych przycisków, a niewielkie rozmiary nie ograniczają nadmiernie precyzji sterowania. Diablo Immortal i GRID Autosport wypadły szczególnie przekonująco, natomiast Red Dead Redemption oraz Destiny Rising mocniej uwidoczniły kompromisy związane z niskoprofilowymi analogami.
Nie oznacza to, że Prio nie nadaje się do bardziej wymagających gier. Trzeba po prostu pamiętać, że jego konstrukcja stawia mobilność ponad ergonomię znaną z pełnowymiarowych kontrolerów. Jeśli zaakceptujemy tę różnicę, można czerpać z niego sporo przyjemności. Nie jest to jednak sprzęt, który w każdym gatunku zapewni takie same odczucia jak klasyczny pad.
Podsumowanie
Razer Prio to kontroler, który ma jeden bardzo konkretny pomysł na siebie: zapewnić wygodę fizycznego sterowania w grach mobilnych, a jednocześnie nie zmuszać użytkownika do noszenia kolejnego dużego akcesorium. Składana konstrukcja rzeczywiście robi różnicę.
Po złożeniu urządzenie zajmuje niewiele miejsca, waży zaledwie 101 g i można je bez większego problemu zabrać ze sobą praktycznie wszędzie. Właśnie mobilność jest jego największym atutem i jednocześnie głównym powodem, dla którego warto zainteresować się tym modelem.
Podczas testów na Poco X6 Pro Prio pokazał, że niewielkie rozmiary nie muszą oznaczać całkowicie symbolicznej funkcjonalności. W Diablo Immortal sterowanie było responsywne i intuicyjne, w GRID Autosport doceniłem analogowe spusty, a w Red Dead Redemption i Destiny Rising mogłem normalnie korzystać z fizycznych elementów sterujących zamiast polegać na ekranie dotykowym.
Nie we wszystkich grach komfort był jednak taki sam. Największe zastrzeżenia mam do niskoprofilowych analogów, które wymagają przyzwyczajenia i nie zapewniają takiego podparcia kciuków, jakiego oczekiwałbym od tradycyjnego kontrolera.
Nieco mieszane odczucia mam również w kwestii ergonomii. Razer Prio jest mały i lekki, ale ograniczona powierzchnia uchwytów daje o sobie znać podczas dłuższych sesji. Nie jest to sprzęt, który wybrałbym do wielogodzinnego grania w domu. Znacznie lepiej pasuje do krótszych sesji, podróży, przerw czy sytuacji, w których chcemy mieć kontroler zawsze pod ręką.
Trzeba też zaakceptować przewodowe połączenie USB-C. Brak własnego akumulatora eliminuje konieczność ładowania kolejnego urządzenia, ale kontroler pobiera energię ze smartfona, a zajęty port uniemożliwia jednoczesne podłączenie ładowarki.
Osobną kwestią pozostaje oprogramowanie. Razer Cortex Mobile stanowi ważny element obsługi urządzenia, dlatego przed zakupem warto uwzględnić, że nie jest to wyłącznie akcesorium, które w każdej grze zadziała bez żadnej dodatkowej konfiguracji. Sama aplikacja rozszerza możliwości zestawu, ale nie zmienia faktu, że zgodność z kontrolerem zależy również od konkretnej produkcji.
Największą przeszkodą w zakupie może być jednak cena. Europejska cena katalogowa wynosi 109,99 euro, a w sprawdzonych ofertach Razer.com kontroler pojawia się w cenie około 485 złotych. To sporo jak na urządzenie, którego najważniejszą przewagą jest bardzo specyficzna, składana konstrukcja.
Jeżeli często gramy poza domem i zależy nam na kontrolerze, który faktycznie zmieści się w kieszeni, taki wydatek można rozważyć. Jeśli jednak szukamy przede wszystkim maksymalnego komfortu podczas długiej rozgrywki, Prio nie będzie oczywistym wyborem.
Ostatecznie Razer Prio jest udanym pomysłem na bardzo mobilny kontroler, ale nie urządzeniem pozbawionym kompromisów. Najbardziej przekonuje mnie jego konstrukcja i wygoda transportu, natomiast ergonomia, niskoprofilowe analogi oraz sposób zasilania ograniczają uniwersalność.
To sprzęt dla konkretnego odbiorcy, który wie, że mobilność jest dla niego ważniejsza niż komfort znany z pełnowymiarowego pada. W takim zastosowaniu Prio ma sens. Przy obecnej cenie trudno jednak polecić go bez zastrzeżeń każdemu posiadaczowi smartfona.
zalety
- składana konstrukcja
- bardzo małe rozmiary po złożeniu
- niska masa urządzenia
- przewodowe połączenie USB-C bez konieczności parowania
- analogowe spusty
- responsywne sterowanie w testowanych grach
- możliwość korzystania z fizycznych przycisków i analogów zamiast ekranu dotykowego
- kompatybilność z iPhone’ami oraz smartfonami na Androidzie
wady
- niskoprofilowe analogi wymagają przyzwyczajenia
- ograniczony komfort podczas dłuższych sesji
- brak własnego akumulatora i pobieranie energii ze smartfona
- brak możliwości jednoczesnego ładowania telefonu
- konieczność korzystania z Razer Cortex Mobile
- dość wysoka cena zakupu
