WRÓĆ DO STRONY
GŁÓWNEJ

Kostki polimerowe na bazie tubulanów okazały się znacznie wytrzymalsze od swoich zwyczajnych odpowiedników

Kostki polimerowe na bazie tubulanów okazały się znacznie wytrzymalsze od swoich zwyczajnych odpowiedników

Naukowcy z Rice University testują obecnie wytrzymałość materiałów polimerowych na bazie tubulanów, czyli teoretycznych struktur usieciowanych nanorurek węglowych o niezwyklej wytrzymałości.

Pulickel Ajayan, naukowiec z Rice, odkrył, że tubulany można przerobić na skalowalne bloki polimerowe z drukarek 3D, które lepiej sprawdzają się w odbijaniu pocisków niż ten sam materiał bez dziur. To odkrycie może doprowadzić do powstania drukowanych struktur o dowolnym rozmiarze z dostrajanymi właściwościami mechanicznymi.

Tubulany (niestety nie ma odpowiednika w języku Polskim) zostały opracowane w 1993 roku przez chemika Raya Baughmana i fizyka Douglasa, którzy raz jeszcze postanowili popracować wspólnie nad tym projektem i nieść pomoc studentom. Jednak same tubulany jeszcze tak naprawdę nie powstały – opracowane właśnie materiały są na bazie nie węgla, a polimerów.

Jednym ze wspomnianych absolwentów i jednocześnie główny autor omawianego badania wraz ze swoim zespołem wydrukował wspomniane bloki i poddał je zgniataniu oraz wystrzałom z broni. W porównaniu do tego samego materiału, ale wykonanego nie w oparciu o strukturę znaną z tubulanów, okazały się 10 razy lepsze w radzeniu sobie z kulą.

Badacz twierdzi, że te tubulanowe struktury z metalu, ceramiki i polimeru są ograniczone jedynie rozmiarem drukarki. Dodał, że optymalizacja konstrukcji sieci może prowadzić do uzyskania lepszych materiałów do zastosowań cywilnych, lotniczych, motoryzacyjnych, sportowych, opakowań i biomedycznych.

ŹRÓDŁO: Phys